น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะตกอยู่ในบรรยากาศเงียบงันเช่นนี้
“อืม ข้าเห็นแล้ว ต้นหญ้าด้านนอกหน้าต่างเริ่มงอกใหม่แล้ว”
หลงเทียนอวี้ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย แต่ท่าทางของเขากลับจริงจัง
นางมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านั้น
“นั่นสิเพคะ เริ่มงอกใหม่แล้ว ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนอีกครา หม่อมฉันชอบฤดูใบไม้ผลิยิ่งนัก เหตุเพราะมันนำมาซึ่งสิ่งใหม่ๆ เฉกเช่นเดียวกับชีวิตมนุษย์ที่ได้เริ่มต้นใหม่ด้วยพลังเต็มเปี่ยม”
หลินเมิ้งหยาผลักหน้าต่างเปิดออก สายลมยังคงมีไอเย็นอยู่เล็กน้อย แต่เหตุเพราะนี่เป็นฤดูใบไม้ผลิ ฉะนั้นความเย็นจึงเจือไว้ซึ่งความอบอุ่น
มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้
เชื่อว่าอีกไม่นานจวนอ๋องจะต้องเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสันอย่างแน่นอน
ครึ่งปีแล้วที่นางได้สละเลือดเนื้อแล้วกลายเป็นคนใหม่
นางหาใช้นักศึกษาแพทย์ที่สนใจเพียงงานวิจัยหรือบุตรสาวสกุลหลินผู้โง่เขลาสติฟั่นเฟือนอีกต่อไป
ตอนนี้นางคือหลินเมิ้งหยาคนใหม่
สายตาของหลงเทียนอวี้ถูกใบหน้าด้านข้างของนางดึงดูด
สงบนิ่งแต่งดงาม ทุกส่วนบนใบหน้านวลล้วนสะท้อนความงามของนางให้ฉายชัด ประกายแดดสีทองในฤดูใบไม้ผลิตกกระทบลงบนร่างบางขับเน้นให้หญิงสาวตรงหน้ายิ่งงดงามและอ่อนโยน
ตั้งแต่เกิดมาในราชวงศ์ เขาได้พบเจอหญิงสาวรูปร่างหน้าตางดงามมากมาย แต่มีเพียงหญิงสาวตรงหน้าที่แตกต่างออกไป
