อยู่ๆ สมองพลันนึกถึงคำพูดของชิวอวี้ขึ้นมา
หลงเทียนอวี้กลับเหยียดยิ้มเยาะเย้ย สิ่งใดที่เขาต้องการ เขาจะกำมันไว้ในมือเอง
หลินเมิ้งหยาจะเป็นผู้หญิงของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
“ลมในฤดูใบไม้ผลิยังคงเย็นอยู่ อย่ายืนตากลมให้ตัวเย็น ร่างกายของเจ้าไม่แข็งแรง จำเป็นต้องพักผ่อนและดูแลตัวเองให้ดี”
หลงเทียนอวี้ถอดเสื้อคลุมของตนเองออกแล้วสวมลงบนร่างบางของหลินเมิ้งหยา
แม้หลินเมิ้งหยาจะได้ชื่อว่าเป็นหมอ แต่ไม่มีหมอคนใดสามารถรักษาอาการของตนเองได้ คราวก่อนนางได้รับบาดเจ็บที่หัวใจ อีกทั้งยังมีเรื่องหนักใจมากมายเกิดขึ้น ฉะนั้นเขาจึงกลัวว่าร่างกายของนางจะรับไม่ไหว
เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาพลันชะงัก
ตอนนี้ร่างกายของนางตกอยู่ในสถานการณ์ซับซ้อน
ตอนแรกร่างกายของนางได้รับยาพิษที่รุนแรงพอจะคร่าชีวิตนางได้
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด อยู่ๆ นางก็ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้ หลังจากกินยาถอนพิษเล็กน้อยแล้ว ยาพิษเหล่านั้นมิอาจเอาชีวิตของนางไปได้ แต่ก็เสมือนว่ายาเหล่านั้นฝังอยู่ในร่าง ไม่ว่าจะล้างอย่างไรก็ล้างไม่ออก
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ไม่ว่าหลงเทียนอวี้หรือพวกเสี่ยวอวี้ก็ล้วนหายาเทวดาครอบจักรวาลมาให้ คุณสมบัติของยาเหล่านั้นมากเพียงพอที่จะทำให้คนป่วยอาการสาหัสกลับมาแข็งแรงได้
ทว่ายาพิษเหล่านั้นต่อต้านยาชนิดอื่น ฉะนั้นจึงใช้กับนางไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นแม้ตอนนี้อวัยวะภายในของนางจะไม่มีปัญหา แต่
