“หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ เชิญพระองค์ตามสบาย”
หลินเมิ้งหยาเดินออกจากห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้อย่างว่าง่าย ขณะที่กำลังจะก้าวพ้นประตู นางเกือบชนเข้ากับใครบางคน
“ขออภัย….พระชายา! บังเอิญเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ก็อยู่ที่นี่ด้วย”
เสียงคุ้นหูพลันดังขึ้นเหนือศีรษะ
หลินเมิ้งหยาเงยหน้า ก่อนจะมองชิวอวี้ด้วยความสงสัย
แปลกเหลือเกิน เหตุใดเขาจึงมิได้เข้าวังเล่า? เหตุใดเขาจึงโผล่หน้ามาที่นี่?
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตอนออกจากวัง นางมั่นใจว่าตนเองทิ้งช่องทางการติดต่อให้กับเขาแล้ว
เหตุเพราะสถานการณ์ในวังหลวงค่อนข้างซับซ้อน หากต้องการถอนพิษของฮ่องเต้ เช่นนั้นนางจำเป็นต้องติดต่อแลกเปลี่ยนข้อมูลกับชิวอวี้
ทว่าตอนนี้เขากลับเดินเข้าประตูจวนมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น
หรืออยู่ๆ อาการของฮ่องเต้จะแย่ลง เขาจึงมาที่นี่?
เมื่อพบว่าบริเวณรอบๆ ไม่มีใคร หลินเมิ้งหยาจึงดึงตัวเขาเข้าไปที่มุมหนึ่ง
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่นางกำลังจะจากไป ร่างของหลงเทียนอวี้พลันปรากฏตัวที่หน้าห้องอ่านหนังสือ
“นี่เจ้า…กำลังทำอะไร?”
ชิวอวี้รู้สึกกล้ำกลืนอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเขาเพิ่งเคยเห็นท่าทางหลบๆ ซ่อนๆ ของนางเป็นครั้งแรก
อากัปกิริยาราวกับคนมีลับลมคมนัย บางทีนางอาจจะไม่สะดวกก็เป็นได้
“เกิดเรื่องอะไรในวังหรือ? เจ้าจงอธิบายให้ข้าฟังเถิด อาการประชวรของฮ่องเต้แย่ลงอย่างนั้นหรือ?”
มองสายตาเปี่ยมไปด้วยความก
