ป็นฝ่ายหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องอ่านหนังสือก่อน
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยความสงสัย เหตุใดนางจึงสัมผัสได้ว่าหลงเทียนอวี้กำลังอารมณ์ไม่ดีกันนะ?
หรือนางทำอะไรผิดไป?
ชิวอวี้ที่พูดอะไรไม่ออกชั่วขณะหันไปมองคู่สามีภรรยาที่แผ่บรรยากาศน่าอึดอัด หากเขาเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ คาดว่าอ๋องอวี้จะต้องกำลังหึงหวงอย่างแน่นอน
น่าสนใจยิ่งนัก อย่างน้อยเขาก็ได้เห็นท่านอ๋องผู้แสนเย็นชารู้สึกกระสับกระส่ายเพราะผู้หญิงคนเดียว
ทั้งสามเดินเข้าไปในห้องอ่านหนังสือ ความเงียบพลันครอบคลุมทั่วทุกมุมห้อง
ชิวอวี้และหลงเทียนอวี้สบตากันอยู่หลายครั้ง เมื่อเปรียบเทียบสายตาของทั้งสองแล้ว คนหนึ่งกำลังหยั่งเชิง ส่วนอีกคนกำลังสงสัย
หลินเมิ้งหยาซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นขณะกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ฉะนั้นนางจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ตึงเครียดของทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย
“ที่นี่หาได้มีคนนอกไม่ เช่นนั้นใต้เท้าชิวบอกมาเถิดว่าต้องการให้พวกเราทำสิ่งใด?”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เอ่ยออกมา การปะทะทางสายตาของทั้งคู่จึงหยุดลง
“อันที่จริงกระหม่อมถูกพวกใต้เท้าขอร้องมาอีกที ตอนนี้สถานการณ์ในวังหลวงไม่สู้ดีนัก ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากพระชายาออกจากวังหลวงแล้ว สำนักหมอหลวงก็กลับมาเป็นปกติ เกรงว่าหากอาการประชวรของฮ่องเต้ยังคงยืดเยื้อต่อไปจะมิเป็นการดีพ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกกังวล
ตอนนี้สิ่งเดียวที่ไม่เอื้ออำนวยคือเวลา
ยิ่งไปกว่านั
