ิจารณาปัญหาหลัก
ชิวอวี้ปรับสีหน้าก่อนจะเอ่ย
“ก่อนนั้นพวกเราเคยปรึกษากันอยู่นาน สุดท้ายสิ่งที่สรุปได้ก็คือสูตรปรุงยาในคราวนี้พระชายากับกระหม่อมจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ กระหม่อมมีเรื่องอยากรบกวนท่านอ๋องให้ช่วยหาสถานที่สงบไร้ผู้คนรบกวนเพื่อปรุงยาพ่ะย่ะค่ะ”
เพียงได้ยินว่าชายคนนี้ต้องร่วมปรุงยากับหลินเมิ้งหยา หัวใจของหลงเทียนอวี้พลันรู้สึกหงุดหงิด
แต่อย่างน้อยก็อยู่ในสายตาของเขา เมื่อคิดดูแล้ว ถึงอย่างไรก็คงไม่เกิดเรื่องอันใดหรอกกระมัง
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองกำลังทำเพื่อช่วยเสด็จพ่อ เช่นนั้นเขาจะปฏิเสธได้อย่างไร
สีหน้าขององค์ชายอวี้แห่งต้าจิ้นพลันเคร่งขรึมลง
“เรื่องนี้หาได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด ท่านอ๋องคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกกระตือรือร้นเป็นอย่างมาก เหตุเพราะนางกำลังจะได้ศึกษาตัวยากับหมอเทวดาอย่างชิวอวี้
สายตาเปล่งประกายไปด้วยความหวังจ้องมองหลงเทียนอวี้
เพียงสบตากับดวงตาคู่สวย หลงเทียนอวี้ผงกศีรษะลงอย่างไม่รู้ตัว
“ดีจริงๆ ข้าได้เตรียมสถานที่เอาไว้แล้ว ที่นั่นก็คือตำหนักของข้า หากคราวหน้าเจ้ามาที่นี่ เช่นนั้นจงสั่งให้คนพาเจ้าไปที่นั่นเถิด ยิ่งไปกว่านั้นสถานที่ที่ข้าตกแต่งย่อมไม่มีผู้ใดพบเห็นอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงดีอกดีใจ แต่หลงเทียนอวี้ที่ได้ฟังกลับรู้สึกแสลงหูยิ่งนัก
เขาเข้าใจความหมายที่นางต้องการจะสื่ออย่างชัดเจน แต่….หากตีความคำพูดนี้ในทางอื่นก็ดูมิเหมาะมิควร
เสมื
