งหยาแอบถลึงตาใส่หลงเทียนอวี้หนึ่งที เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นแขก ซ้ำยังมาเพื่อปรึกษาเรื่องพระอาการของฮ่องเต้
แต่ใครจะคิดว่าผู้ชายคนนี้จะแสดงอาการเสียสติขึ้นมา เขาจ้องชิวอวี้เสมือนกำลังจ้องศัตรูอย่างไรอย่างนั้น
อย่าว่าแต่ชิวอวี้อาจเป็นผู้ช่วยชีวิตเสด็จพ่อของเขาเลย เนื่องจากเขามาในฐานะแขก เช่นนั้นควรจะมีมารยาทจึงจะถูก
หลังจากได้เห็นสายตาคมกริบราวใบมีดของหลินเมิ้งหยา แม้หลงเทียนอวี้จะรู้สึกไม่ยินยอม แต่ถึงกระนั้นก็พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเอง
พยายามไม่ให้หลุดขำ หลังจากชิวอวี้และหลินเมิ้งหยาพูดกันอีกสองสามประโยค เขาจึงเตรียมตัวเดินทางกลับไปยังวังหลวง
“ข้าจะสั่งคนให้เตรียมรถม้าส่งเจ้ากลับวัง เมื่อกลับไปถึงวังแล้ว ใต้เท้าได้โปรดระมัดระวังตัวด้วย”
หลินเมิ้งหยาหมุนตัวออกจากห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้เพื่อเตรียมรถม้า
ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มทั้งสองพลันสบตากันนิ่ง
ทว่าคนหนึ่งสายตาเปี่ยมไปด้วยความขุ่นเคือง ส่วนอีกคนกลับแสดงสีหน้านึกสนุกที่ได้เห็นคนตรงหน้าหึงหวง
