นางเพิ่งจะกลับมาถึงจวนเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
ทว่าโรงครัวกลับทำบัวลอยที่นายหญิงชื่นชอบเป็นพิเศษส่งมาให้ อีกทั้งยังใส่พุทราที่นายหญิงชอบมาด้วย
แม้ท่านอ๋องจะมิได้รีบมาปรากฏตัวในทันที แต่อย่างน้อยท่านอ๋องก็ใส่ใจนายหญิงเป็นอย่างดี
“เขามีน้ำใจแล้ว จริงสิ เจ้าต้มให้ทุกคนกินคนละถ้วยเถิด ตี้หลงที่ตำหนักไม่มีแล้ว ฉะนั้นจึงไม่อบอุ่นเหมือนก่อน”
ทว่าแม้หลินเมิ้งหยาจะมีสีหน้าท่าทางเหมือนก่อน แต่ป๋ายจีมักรู้สึกว่านายหญิงมีบางอย่างเปลี่ยนไป
ร่างสูงในชุดสีฟ้าเข้มยืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าประตูสวนหลิวซิน หลงเทียนอวี้ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้นานราวหนึ่งนาที
“ท่านอ๋อง แค่กๆ อากาศหนาว ท่านเข้าไปพักผ่อนภายในเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งมองหน้าท่านอ๋องด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อย่าว่าแต่จวนเลย แม้กระทั่งวังหลวงก็มิเคยมีที่ใดที่ท่านอ๋องของเขาไม่อาจเข้าไปได้
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ท่านอ๋องของเขาจึงยืนทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าตำหนักหลิวซินเช่นนี้
ดวงตาสีดำคมกริบมองทอดยาว
หลงเทียนอวี้คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมีวันที่รู้สึกเขินอายเช่นนี้
หันไปมองพ่อบ้านเติ้ง ราวกับคนถูกแซวจนรู้สึกเขินอาย เขาที่ควรจะเดินเข้าไปภายในกลับยืนแข็งทื่อเสมือนท่อนไม้
“พวกเรากลับ…”
ขณะที่คิดจะหาเหตุผลเพื่อเดินจากไป หลงเทียนอวี้ไม่รู้ตัวเลยว่าบัดนี้ตนเองกำลังกลายเป็นคนขี้ขลาด
อยู่ๆ ประตูตำหนักหลิวซินพลันเปิดออก
ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่น่ารักเผยออกมาด้าน
