บสนุนเขาอยู่ แต่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางจะจัดการคนเหล่านั้นให้หมดสิ้น
นางอยากทำให้ไท่จื่อได้รับรู้ความรู้สึกในเวลาที่ฝูงชนต่อต้านและญาติมิตรหลีกหนี
“เจ้ากับอ๋องอวี้มิได้วางแผนกันก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่?”
หลังจากดึงสติกลับมา สิ่งที่นางได้เห็นคือใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของชิวอวี้
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ตลอดหลายวันมานี้นางถูกคนเหล่านั้นจับตามอง เช่นนั้นนางจะได้พบกับหลงเทียนอวี้ได้อย่างไร?
“ช่างเถิด ดูเหมือนพวกเจ้าจะเป็นคู่สร้างคู่สมกันจริงๆ คนหนึ่งสร้างความโกลาหลอย่างลับๆ อีกคนหยิบยืมกำลังโจมตี พวกเจ้าช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก ส่วนข้า…จะไม่มีวันทำให้พวกเจ้าทั้งคู่ต้องขุ่นเคืองเป็นอันขาด ท่านป้า ไม่ทราบว่าท่านช่วยหาห้องสะอาดให้ข้าพักผ่อนได้หรือไม่ ข้ารู้สึกเหนื่อยเหลือเกินขอรับ”
ชิวอวี้ไม่รอให้หลินเมิ้งหยารู้สึกตัว เขารีบเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานถามท่านป้าป๋าย
หลินเมิ้งหยาชะงักอยู่กับที่ เหตุเพราะคำว่าคู่สร้างคู่สมทำให้ใบหน้าของนางแดงระเรื่อ
กะพริบตาปริบๆ จริงๆ เลย ทำไมปากของเขาถึงไม่มีหูรูดเลยนะ
คู่สร้างคู่สมอะไรกันเล่า!
อยู่ๆ ก็นึกถึงเหตุการณ์การพบกันครั้งแรกระหว่างตนเองและหลงเทียนอวี้ขึ้นมา
บางทีโชคชะตาของพวกนางอาจมีคนกำหนดเอาไว้แล้ว
มิเช่นนั้นนางจะบังเอิญข้ามภพมาอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวของหลงเทียนอวี้ได้อย่างไร
ยกผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า หลินเมิ้งหยาที่มักเป็นคนหน้าหนาเสมอรู้สึกเขินอายเราะถูกแซวเป็นครั้ง
