แรก
ช่วงเวลาเดียวกันในห้องอ่านหนังสือ หลงเทียนอวี้ซึ่งกำลังนั่งอยู่ภายในห้องไม่มีท่าทางผ่อนคลายดังเช่นหลินเมิ้งหยา
คนที่เขาส่งออกไปสืบข่าวเข้ามารายงานว่าว่านหลิวถังเลขที่สิบสามถูกคนของไท่จื่อรื้อค้นโจรกรรม
ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าหลินเมิ้งหยามิได้อยู่ในกำมือของไท่จื่อ
ทว่าเขากลับยังไม่ได้รับข่าวใดๆ เขาไม่รู้เลยว่าหลินเมิ้งหยาตกอยู่ในกำมือของใคร
หรือฮองเฮาจะเข้ามายุ่ง? ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ถูกต้อง หากฮองเฮาทำเรื่องนี้ เช่นนั้นเหตุใดนางจึงทำให้ลูกชายของตนเองตกเป็นที่ครหา
หรือจะเป็นคนพวกนั้นที่ทำ?
ใบหน้าของหลงเทียนอวี้ไร้ซึ่งความรู้สึกตกตะลึงหรือยินดี
ท่ามกลางแสงเทียน เงาของเขาสะท้อนความเย็นชาและโดดเดี่ยว
เมื่อสิบห้าปีก่อน ค่ำคืนนั้นก็เหมือนกับค่ำคืนนี้
แต่ตอนนั้นเขายังเป็นเด็ก ทุกคืนวันรู้แต่เพียงว่าต้องพยายามอ่านหนังสือและฝึกฝนวิทยายุทธ ฉะนั้นเขาจึงมิล่วงรู้ถึงแผนการเหล่านั้น
ภายใต้การปกป้องของหมู่เฟยและความเอ็นดูของเสด็จพ่อ แม้จะต้องทนขมขื่น แต่ก็มิได้ลำบากเหมือนอย่างตอนนี้
คืนนั้นเขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็น ก่อนจะหลับไปบนศาลาในสวนดอกไม้
เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งกลางดึก ก่อนจะได้เห็นเสด็จอาคนหนึ่งรีบพานางในและองครักษ์เข้าไปในตำหนักชิงกงของเสด็จพ่อ
แม้เสด็จอาคนนั้นจะมีตำแหน่งไม่สูง แต่เขาเป็นคนฉลาดเฉลียวและมากความสามารถ
ทว่าวันนั้นเขากลับได้เห็นใบหน้าสิ้นหวังของเสด็จอาเป็นครั้งแรก
ตอนนั้นเขายั
