ดุร้าย
แต่หากพวกมันได้เห็นคนที่หลินเมิ้งหยาไม่ต้อนรับในตำหนักนี้ พวกมันจะรีบปกป้องเจ้านายของตัวเองทันที
“พวกเจ้าอย่าได้วิ่งเพ่นพล่าน ป๋ายซ่าวกับป๋ายจื่อไปจัดการที ป๋ายจีจงเข้าไปจัดเก็บของในห้องกับข้า”
หลินเมิ้งหยาแย้มยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะพาป๋ายจีเข้าไปยังห้องของตนเอง
แม้นางจะไม่อยู่ที่นี่นานราวหนึ่งเดือน ฉะนั้นบรรยากาศในตำหนักจึงเย็นชา แต่ถึงกระนั้นผอจื่อที่ถูกสั่งเอาไว้ก็เก็บกวาดทำความสะอาดตำหนักเป็นอย่างดีเหมือนตอนที่นางยังอาศัยอยู่ที่นี่ไม่มีผิดเพี้ยน
มองดูห้องกว้างอันแสนคุ้นเคย หลินเมิ้งหยาทำเพียงถอนหายใจ
ที่นี่มีความทรงจำมากมายเหลือเกิน
ป๋ายซู เสี่ยวอวี้ ชิงหูและคนอีกมากมาย ทว่าตอนนี้นางกลับรู้สึกถึงความว่างเปล่า
“นายหญิง ป๋ายซูจะกลับมาหรือไม่เจ้าคะ?”
ชาถ้วยหนึ่งถูกยกเข้ามาพร้อมกับคำถามที่ระมัดระวังเป็นพิเศษ
หลินเมิ้งหยารับไป ก่อนจะมองสาวใช้ที่มีไหวพริบและเข้าใจนางที่สุด ผงกศีรษะเบาๆ เสมือนกำลังตอบรับ
“นาง…มีเส้นทางที่ต้องเดิน พวกเราอาจเข้าใจนางผิดไป อย่าพูดเรื่องนี้ให้กับเด็กสองคนนั้นฟัง พวกนางจะได้ไม่เสียใจ”
ป๋ายจีพูดไม่ออก ดังนั้นจึงทำเพียงเงียบ
ท่ามกลางความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง เรื่องอื่นนางไม่รู้ แต่หากป๋ายซูไม่มีงานสำคัญให้ต้องไปทำ เช่นนั้นนางไม่มีวันทิ้งพวกนางไป
“ท่านวางใจเถิด ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง จริงสิตอนที่ท่านจากไป คุณหนูรองสกุลเยว่และคุณหนูซ่างกวนฝากข้อความมาให้ท่าน
