ที่หลินเมิ้งหยาได้พบเจอจะเป็นเพียงนักเลงหัวไม้แต่เพียงเท่านั้น
ท้องฟ้าสว่างไสวโดยไม่รู้ตัว
เทียนละลายเหลือเพียงฐาน น้ำตาเทียนหยดลงบนพื้นเสมือนหยดน้ำตาของคน
“รายงานท่านอ๋อง พวกคนที่ส่งไปสอดแนมหายตัวไปพ่ะย่ะค่ะ”
หลินขุยรายงาน เขารอให้หลงเทียนอวี้ปรับอิริยาบถก่อนจะเคลื่อนไหวอีกครั้ง
“ฝีมือใคร?”
หลินขุยส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่รู้
คนสอดแนมเหล่านั้นเสมือนหน่อรากของจวนอวี้
ไม่มีเหตุผลอันใดเลยที่จะทำให้พวกเขาหายตัวไปอย่างไรร่องรอย
“ข้าเข้าใจแล้ว จงไปเตรียมกำลังคน ข้าจะออกไปตรวจสอบด้วยตัวเอง”
การรอคอยคือสิ่งที่ทำให้รู้สึกกังวลมากที่สุด
หลงเทียนอวี้ตัดสินใจเลิกรอฟังข่าว แต่เขาจะออกหน้าตามหาเบาะแสของหลินเมิ้งหยาเอง
ทว่าเพียงเขาคิดจะเดินออกจากประตู ใบหน้าเปี่ยมสุขของพ่อบ้านเติ้งพลันปรากฏให้เห็น เขารีบวิ่งเข้ามาในเรือน
“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง พระชายาเสด็จกลับมาแล้ว พระชายาเสด็จกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อะไรนะ? เขาไม่ได้ยินผิดไปใช่หรือไม่? หลินเมิ้งหยากลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ?
ขณะที่พ่อบ้านเติ้งเข้าไปรายงานด้วยความดีใจ หลินเมิ้งหยาพาสาวใช้ทั้งสามพร้อมทั้งสัตว์เลี้ยงอีกสองตัวกลับมายังตำหนักหลิวซิน
“หงิง หงิง”
ยังไม่ทันจะเดินเข้าเรือน สัตว์เลี้ยงทั้งสองพลันพุ่งตัวเข้าไปในสวน
จะว่าไปก็แปลก สัตว์เลี้ยงทั้งสองมีสัญชาตญาณของสัตว์ป่า แต่ตอนที่อาศัยอยู่ในร้านสามสหาย พวกมันกลับมีท่าทางเชื่อฟัง ไร้ซึ่งอาการ
