บหน้าของเจ้าไม่มีทางถูกทำลายอย่างแน่นอน”
คนที่ตอบคือหลินเมิ้งหยาที่มีใบหน้าแดงก่ำร่างกายหงิกงอ
ลูกน้องของชิวอวี้เป็นคนหารถม้าที่ใช้งานในวันนี้
มีเพียงรถม้าคันนี้ที่ชิวอวี้เป็นผู้ตระเตรียม
อีกทั้งคนที่กำลังขับรถม้ายังเป็นลูกน้องของชิวอวี้ อันที่จริง หลินเมิ้งหยาใช้เข็มเงินของนางทำให้ใบหน้าของทุกคนผิดรูป
หรือถ้าจะให้พูดจริงๆ ก็คือการทำให้ใบหน้างดงามนั้นยาก แต่การทำลายช่างง่ายดาย
“เช่นนั้นก็ดี มิฉะนั้นจะต้องมีคนเสียใจมากมายอย่างแน่นอน ตอนนี้พวกเราควรกลับรถไปยังจวนอวี้หรือไม่? คาดว่าคนพวกนั้นคงไม่สนใจพวกเราแล้ว”
รถม้ากลับจอดลงบนถนนตรอกเล็กๆ หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้ลงจากรถม้า ก่อนจะขึ้นไปบนรถม้าคันเล็กๆ อีกคัน ไม่นานรถม้าคันนั้นก็แล่นออกไปและจอดลงที่หน้าร้านขายยาร้านหนึ่ง
ป้ายร้านเขียนคำว่าร้านยาสามสหาย แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด แต่ถึงกระนั้นก็ยังสามารถอ่านได้อย่างชัดเจน
รถม้าแล่นหายไปในความมืดอีกครั้ง ทว่าภายในรถม้ากลับว่างเปล่า…
“นายหญิง!”
“นายหญิง!”
“นายหญิง!”
เสียงแตกต่างกันสามเสียงดังขึ้นพร้อมกันภายในร้านสามสหาย
หลินเมิ้งหยาวางนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากเพื่อให้ทุกคนเงียบเสียง
เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้จึงเดินเข้าไปในสวนของร้านสามสหาย
ขณะนี้ร้านยาเปิดกิจการอย่างปกติ เพียงแต่มีคนรวมตัวกันมากขึ้น
“ท่านป้าป๋าย ข้าหิวเหลือเกิน มีอะไรเหลือให้ข้ากินหรือไม่?”
เมื่อเด
