รเผชิญหน้าต่อ? หรือหลับไปเช่นนี้ดีนะ?
ครุ่นคิด สุดท้ายก็กดตกลง
ความรู้สึกอ่อนแรงถูกกระตุ้นจนประสาทสัมผัสทั้งหมดของหลินเมิ้งหยากลับมาทำงานอีกครั้ง
พยายามยกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น กวาดสายตามองโลกภายนอก โลกใบนี้สร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสให้แก่นาง แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีคนที่นางมิอาจละทิ้งไปได้
ไม่ว่าท่านพ่อ พี่ชาย หรือพวกสาวใช้ทั้งสามและ….
ยังมีใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่อาจลบไปจากใจได้อีก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินเมิ้งหยาพบว่าตนเองตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นเข้าเสียแล้ว!
แกว่งเท้าหาเสี้ยน หลินเมิ้งหยาเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตนเอง
ชอบก็คือชอบ ส่วนคุณหนูหลินหลางคนนั้น….
ฟังดูเหมือนคุณหนูหัวโบราณจำพวกไม่ออกนอกประตูใหญ่ ไม่ล่วงข้ามประตูสอง นี่หรือว่านางที่เป็นนักเรียนอัจฉริยะของมหาวิทยาลัยจะมิอาจเทียบได้กับคุณหนูผู้สูงศักดิ์คนนั้น?
ตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าหลงเทียนอวี้หรือฮ่องเต้ หากนางคิดจะจับ นางก็จะไม่มีวันปล่อยมือ!
สายตาของชิวอวี้ยังคงจ้องหญิงสาวบนเตียงตาไม่กระพริบ
เอ๋? นางเพิ่งตื่นมิใช่หรือ? เหตุใดสายตาของนางจึงทำให้เขารู้สึกสั่นสะท้านเช่นนี้เล่า
“มองอะไร? เจ้าคิดว่าตัวเองเหมาะสมที่จะเป็นหมอกระนั้นหรือ? ไม่เคยเห็นฉากคนป่วยที่เพิ่งตื่นและต้องการดื่มน้ำในทีวีหรืออย่างไร?”
ส่งเสียงแหบแห้งแต่กลับหยิ่งยโสออกมา
ขณะเดียวกัน ชิวอวี้เสมือนคนเพิ่งดึงสติกลับมาได้ เขารีบลุกขึ้นแล้วหยิบแก้วชาส่งให้
“น้ำ…ให้เจ้า แ
