ต่…ทีวีคือสิ่งใดหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินสิ่งนี้มาก่อน”
หลินเมิ้งหยาขี้เกียจอธิบาย คาดว่าเพียงพูดถึงไดโอดคงต้องใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตเพื่อทำให้เขาเข้าใจ
ยิ่งไปกว่านั้น นางเพิ่งจะฟื้น หากพูดมากไปอาจทำให้เหนื่อยจนตาย
“ไม่มีอะไร แต่ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่”
เมื่อได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น หลินเมิ้งหยายกนิ้วมือเรียวยาวขึ้นนวดขมับ
แม้แต่ชิวอวี้เองก็พูดไม่ออก เหตุเพราะ…
“เจ้ากำลังจะบอกว่าหลงเทียนอวี้คิดว่าข้าถูกไท่จื่อลักพาตัวไปก็เลยคลั่งขึ้นมา
คลั่ง? แม้ชิวอวี้จะไม่รู้ความหมายที่แท้จริงของมัน แต่ก็ผงกศีรษะลงเบาๆ
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่สั่งให้คนไปส่งข่าวแก่หลงเทียนอวี้ว่าข้าอยู่ที่นี่เล่า?”
ชิวอวี้มองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาไม่กล้าบอกว่าเหตุผลที่แท้จริงก็เพราะเขาอยากดูละครสนุกๆ
“เจ้าคิดว่าหลงเทียนอวี้จะสงสัยในตัวเจ้าและตรวจสอบตัวตนของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามของหลินเมิ้งหยา ชิวอวี้ครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าลง
“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเราถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว มีคนจับตามองพวกเราอยู่ใช่หรือไม่?”
ชิวอวี้ลังเล แต่ก็พยักหน้าลง
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ตบหน้าผากของตนเองแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง
สวรรค์โปรด เหตุใดนางต้องตื่นมาเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้ด้วยนะ!
“เฮ้อ ข้ากลายเป็นต้นตอของหายนะครั้งใหญ่ไปเสียแล้ว สวรรค์โปรด เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!
