อกไปจากที่นี่ได้
“พี่สาม ห้องอ่านหนังสือของท่านเย็นยะเยือกเกินไปแล้ว ข้าว่าตำหนักของพี่สะใภ้บรรยากาศไม่เลว เช่นนั้นท่านย้ายไปอยู่ที่นั่นสักสองสามวันดีหรือไม่?”
พ่อบ้านเติ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้องค์ชายเจ็ดเข้าจวนมา
บัดนี้ไม่มีใครในจวนกล้าเอ่ยถึงพระชายา
ทว่าองค์ชายเจ็ดที่เพิ่งมาถึงกลับไม่พูดเรื่องอื่น แต่กลับเอ่ยถึงพระชายาโดยตรง
เฮ้อ พ่อบ้านเติ้งรู้สึกเหนื่อยใจ หากเป็นแต่ก่อน ท่านอ๋องจะต้องถลึงตาใส่องค์ชายเจ็ด จากนั้นจึงโยนงานยากให้เขาไปจัดการ
หลงชิงหานที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองกำลังตกอยู่ในอันตรายจ้องพี่สามของตนด้วยดวงตาสดใส
วันนี้พวกขุนนางฝั่งไท่จื่อล้วนถูกตรวจสอบ ฉะนั้นพวกเขาจึงร้อนใจประหนึ่งมดที่กำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนกระทะร้อนฉ่า หากโจมตีคนเหล่านั้นในเวลานี้ บางทีพวกเขาอาจดึงไท่จื่อลงมาจากตำแหน่งได้ก็เป็นได้
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดพี่สามจึงสั่งให้หยุดภารกิจในช่วงเช้า
แม้คนของไท่จื่อจะไม่มีหลักฐานว่าหลงเทียนอวี้เป็นผู้ก่อเรื่องนี้ แต่เขารู้ดีว่าหากไม่ใช่เพราะพี่สามส่งข้อมูลการทุจริตให้แก่ผู้ตรวจการท้องที่ตรวจสอบ เช่นนั้นพวกเขาจะถูกกำจัดทีละคนได้เช่นไร?
ตอนนี้พวกคนทุกจริตล้วนถูกสอบปากคำ ครุ่นคิด บางทีพวกเขาคงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเอกสารการค้าลับจึงตกอยู่ในมือแม่ทัพของวังหลวง
ยิ่งไปกว่านั้นพวกหัวหน้าองครักษ์ล้วนได้เห็นเอกสารเหล่านั้นพร้อมกันด้วย
หลงชิงหานสะบัดพัดใน
