มือดัง “พรึ่บ” เพื่อปกปิดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของตนเอง
เขารู้อยู่แล้วว่าพี่สามที่อดทนมาตลอดหลายปีจะต้องมีอำนาจในการโค่นไท่จื่อ
ทว่าพี่สามกลับไม่มีความทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง
หากมิใช่เพราะเสด็จพ่อประชวรกะทันหัน เกรงว่าพี่สามคงไม่ถูกไท่จื่อบีบบังคับจนต้องลงมือทำเช่นนี้อย่างแน่นอน
หลงชิงหานรู้สึกว่าเรื่องราวกำลังสนุกสนานยิ่งขึ้น
หากคราวนี้ไท่จื่อถูกต้อนจนจนมุมแล้วล่ะก็ เช่นนั้นไม่รู้ว่าองค์ชายองค์ใดจะได้ขึ้นครองตำแหน่งองค์รัชทายาท!
ทว่า….
หลงชิงหานและพ่อบ้านเติ้งล้วนมองอากัปกิริยาของหลงเทียนอวี้ด้วยความสงสัย
แปลก เหตุใดจนกระทั่งตอนนี้พี่ชายของเขาจึงยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อเรื่องนี้กันเล่า?
เขาทำเพียงนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือและก้มหน้าอ่านเอกสาร
แม้หลงเทียนอวี้จะกำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร แต่หัวใจของเขากลับเย็นเฉียบ
เขาไม่รู้กระทั่งว่าตนเองหยิบเอกสารมาตั้งแต่ตอนไหน ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เข้าใจเนื้อหาในเอกสารเลยแม้แต่น้อย
เสียงของหลินเมิ้งหยายังคงรบกวนอยู่ในสมองของเขาตลอดเวลา
ตลอดหลายวันมานี้เขาทำให้คนทั้งเมืองหลวงแตกตื่น แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสของหลินเมิ้งหยา
เขามั่นใจว่านี่คือการประกาศสงครามของไท่จื่อ
เหตุเพราะหลงเทียนอวี้มั่นใจว่าคนของไท่จื่อเป็นผู้ลักพาตัวหลินเมิ้งหยาไป
มิเช่นนั้นจะมีใครรู้อีกว่าหลินเมิ้งหยาออกจากวังในวันนั้น? หากไม่ใช่เพราะความดื้อรั้นของไท่จื่อ เช่นนั้นจะมีใครสั่งให้คนติดตามพวก
