เขา
หากมิใช่เพราะเขาหวังดีจึงผละตัวออกจากหลินเมิ้งหยาเพื่อไปซื้อโคมไฟแล้วล่ะก็ เช่นนั้นนางคงไม่ถูกลักพาตัวไป
บัดซบ! เขาประมาทเอง เขาทำให้หลินเมิ้งหยาต้องตกอยู่ในอันตราย
“พี่สาม มันคืออะไรหรือ? หรือยังมีสิ่งใดบนโลกใบนี้สามารถทำให้พี่สามของข้าลำบากใจได้?”
หลงชิงหานประหลาดใจ ขณะที่คิดจะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารฉบับนั้น แต่กลับถูกหลงเทียนอวี้ฉีกออกเป็นชิ้นๆ
หลงชิงหานรีบชักมือกลับ ทว่าเขาส่งสายตาฉงนงงงวยจ้องมองหลงเทียนอวี้
พี่สามของเขาไม่เหมือนเดิม
ลุกขึ้น หลงเทียนอวี้เดินไปยืนข้างหน้าต่าง
แม้คนของไท่จื่อจะยังคงแสดงท่าทางเป็นปกติ แต่ใครจะรู้ว่าป่านนี้พวกเขาคงร้อนรนจนแทบขาดใจตาย
ฉะนั้นการทำให้พวกเขาตกอยู่ในที่นั่งลำบากตอนนี้หาใช่เพราะเรื่องการหายตัวไปของหลินเมิ้งหยาเพียงอย่างเดียว
หลังจากรู้ข่าวว่าอาการของเสด็จพ่อย่ำแย่มากขึ้นทุกวัน เขาจึงจำเป็นต้องเตรียมการเอาไว้ มิเช่นนั้นพวกหมาจิ้งจอกเหล่านั้นคงได้ใจ
“ชิงหาน เจ้ายังจำสิ่งที่เสด็จพ่อเตือนยามที่ได้เข้าเฝ้าพระองค์ครั้งสุดท้ายได้หรือไม่?”
หลงชิงหานเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า สายตาเปล่งประกาย
“คาดว่าไท่จื่อและฮองเฮาคงอดใจรอไม่ไหว หากเกิดอะไรขึ้นกับเสด็จพ่อ เกรงว่าต้าจิ้นคงต้องผลัดเปลี่ยนแผ่นดินแล้ว”
น้อยครั้งนักที่หลงเทียนอวี้จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ เหตุเพราะเขาไม่เคยนึกอยากเข้าร่วมศึกชิงบัลลังก์
เมื่อเทียบกับตำแหน่งสูงสุดในราชสำนักและใต้หล้า เขาพึงพอใจที่
