จะเข่นฆ่าศัตรูในสนามรบมากกว่า
แต่เขาหาใช่ผู้กำหนดโชคชะตาไม่
“ไม่มีทาง ขอเพียงพวกเรายังอยู่ สองแม่ลูกคู่นั้นไม่มีทางสมปรารถนา แต่ในเมื่อพี่สามรู้แล้วว่าคนเหล่านั้นมิอาจยับยั้งชั่งใจได้ เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงสั่งให้หยุดมือเล่า?”
หัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหว อันที่จริงจดหมายฉบับนั้นเขียนเอาไว้ชัดเจนแล้ว
เหตุที่ไท่จื่อส่งมันมาในเวลานี้นั่นก็เพราะเขาต้องการจะบอกว่าหากเขาหยุด เช่นนั้นไท่จื่อจะปล่อยหลินเมิ้งหยาไป
บางทีจดหมายฉบับนี้อาจหมายถึงกลอุบายเชิญท่านลงโอ่งก็เป็นได้
แต่หลงเทียนอวี้รู้ดี ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เขาจำต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้มิใช่เวลาที่จะปล่อยให้ไท่จื่อและฮองเฮาทำตามปรารถนาได้
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่พวกเราจะเข้าไปแทรกแซง การออกว่าราชการของไท่จื่อและฮองเฮาตลอดหลายปีที่ผ่านมาสร้างความไม่สงบให้แก่ราชสำนักนานแล้ว แต่พวกเขายินยอมที่จะกุมอำนาจของคนส่วนใหญ่เอาไว้ในมือ ตอนนี้เรื่องบางอย่างถูกเปิดเผยออกมาแล้ว แม้ข้าจะไม่ยื่นมือเข้าไป คาดว่าจะต้องมีคนอาศัยจังหวะนี้สั่นคลอนอำนาจพวกเขาอย่างแน่นอน”
จะให้เขาหยุดอย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง!
หลงเทียนอวี้รู้ซึ้งถึงความโหดเหี้ยมอำมหิตของคนเหล่านั้นดี หากเขายอมปล่อยให้พวกมันนำความปลอดภัยของหลินเมิ้งหยามาข่มขู่ได้แล้วล่ะก็ เช่นนั้นพวกมันจะต้องรู้ว่าหลินเมิ้งหยาเป็นจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของเขา
เมื่อถึงเวลานั้นก็คงไม่มีทางปล่อยหลิ
