หลินเมิ้งหยากลับมีท่าทางเคร่งขรึมผิดกับที่นางคาดไว้
ปลายมีดคมกริบถูกมือนางกำเอาไว้แน่น
ความเจ็บปวดแล่นพล่านท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บ
“เจ้าบ้าหรืออย่างไร!”
ผู้หญิงคนนั้นคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะใช้มือกุมมีดของนางด้วยท่าทางสงบนิ่ง
ความเจ็บปวดเริ่มรุนแรงจนหลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น
นางทนมามากเกินพอแล้ว ทุกครั้งนางมักจะถูกปกป้องเอาไว้เบื้องหลัง ทุกคนล้วนเข้ามาทำร้ายคนของนาง
ฉะนั้นคราวนี้นางไม่คิดจะหลบซ่อนอยู่หลังใครอีกแล้ว แต่นางจะเผชิญหน้ากับคนที่คิดจะเอาชีวิตของนางโดยตรง
“ใครส่งเจ้ามา? หรือเป็นเจ้าเองที่เกลียดข้าและต้องการจะฆ่าข้า?”
อยู่ๆ ร่างของผู้หญิงภายใต้เสื้อคลุมพลันสั่นสะท้าน
เหตุเพราะนางได้เห็นดวงตาเย็นชาที่สุดในโลกคู่นั้น
แสงจันทร์สาดส่องลงมายังตรอกมืดแห่งนี้ แม้จะเป็นเวลาเพียงครู่เดียว แต่นางกลับเห็นสีหน้าเย็นชาเสมือนปีศาจหลุดมาจากนรกของฝ่ายตรงข้าม
“ข้า…”
ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นคิดจะตอบคำถาม นางกลับพบว่าไม่ว่าจะพยายามขยับมีดเช่นไรก็มิอาจดึงออกจากมือของหลินเมิ้งหยาได้
ไม่ว่าแผลจะลึกขนาดไหน ทว่าหลินเมิ้งหยากลับแสดงสีหน้าไร้ความรู้สึกและไม่ยอมปล่อยมือ
อยู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ตัดสินใจอย่างโหดเหี้ยม นางออกแรงดึงมีดเพื่อจะเฉือนมือของหลินเมิ้งหยา
ทว่าอยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ปล่อยมือ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นกลางอากาศ คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น
“มิใช่ว่าจะฆ่าข้าหร
