นเตียงขาวซีด สีหน้าไร้ชีวิตชีวาเหมือนก่อนจนทำให้ผู้คนรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่น่าเสียดายที่สุดในโลก
เส้นผมสีดำขลับแผ่บนหมอนหนุนปักดิ้นทองราวกับต้องการแต่งแต้มความงดงามให้แก่ผู้นอน แต่ถึงกระนั้นนางกลับยังไม่ยินยอมที่จะลืมตาขึ้น
ชิวอวี้หันไปมองคนรับใช้ก่อนจะโบกมือเพื่อให้พวกเขาออกไปจากห้อง
ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงหลินเมิ้งหยา
ดวงตาของเขาหาได้สงบนิ่งดั่งทองไม่รู้ร้อนอีกต่อไป ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลินเมิ้งหยา แต่คำถามของนางในตรอกแห่งนั้นทำให้เขารู้สึกแสบร้อนที่จมูกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
