ห็นร่างไร้วิญญาณที่กองอยู่บนพื้นก่อนหน้านั้นแล้ว
หรือจะเกิดเหตุอันใดขึ้นกับพระชายา?
เขาไม่กล้าที่จะคิดต่อ แม้เขาจะเป็นคนสมองช้า แต่ก็ยังรู้ได้ว่าพระชายาในตอนนี้ไม่เหมือนพระชายาคนก่อน ไม่รู้ว่าใครบังอาจลักพาตัวพระชายาไป
“ตรวจสอบให้ละเอียดว่าใครกันแน่ที่ลักพาตัวพระชายาไป”
ภายใต้แสงจากโคมไฟ หลงเทียนอวี้หรี่ตาลง
เพิ่งจะมอบความอบอุ่นให้หลินเมิ้งหยา แต่เพียงพริบตาเดียวนางก็หายไปเสียแล้ว
ถือโคมไฟรูปผีเสือเดินออกจากตรอก เงยหน้ามองพระจันทร์เต็มดวง สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง
ดีนัก ดีเหลือเกิน
นี่พวกมันอยากจะได้ชีวิตหลินเมิ้งหยาขนาดนี้เชียวหรือ?
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาเองก็จะไม่เกรงใจที่จะมอบความตายให้พวกมันเร็วขึ้น!
หลินเมิ้งหยาที่นอนสลบไม่ฟื้นมิอาจรู้ได้เลยว่าการหายตัวไปของตนส่งผลกระทบต่อชีวิตของทุกคนมากเพียงไหน
บางทีอาจเพราะอาการบาดเจ็บ ดังนั้นนับตั้งแต่ชิวอวี้พามาทำแผล นางจึงมีอาการไข้ขึ้น
ไม่รู้ว่าเพราะหัวใจที่กำลังบอบช้ำหรือไม่ แม้นางจะได้ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่หลินเมิ้งหยากลับยังนอนปิดตาสนิท
“คุณชายรอง ร่างกายของแม่นางคนนี้หาได้บาดเจ็บสาหัสไม่ แต่กลับยังสลบมิฟื้น หรือว่า…”
ภายในห้องสว่างไสวอบอุ่น ชิวอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สีแดง สายตายังคงจับจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ซีดเซียวบนเตียงนิ่ง
ม่านสีฟ้าป้องกันสายลมมิให้พัดเข้ามามากจนเกินไป ผ้าคลุมเตียงสีชมพูถูกรัดมุมอย่างรัดกุม
ริมฝีปากของคนบ
