หม่อมฉัน…ไม่ต้องการหรอกเพคะ ยิ่งคนเยอะก็จะยิ่งทรมานเมื่อต้องแยกจากกัน แต่ถึงกระนั้นก็ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องมาก”
ผินหน้าส่งยิ้มอ่อนหวาน
หลงเทียนอวี้มองหน้านางนิ่ง เขาเห็นทุกห้วงอารมณ์ของนางหมดแล้ว แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของนางภายใต้แสงจันทร์ช่างงดงามยิ่งนัก
ดวงตาเปล่งประกายคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อหยักโค้งเล็กน้อย ใบหน้านวลอ่อนโยนอ่อนหวานราวกับดวงดาราที่สุกสกาวบนฟากฟ้า
เสมือนผู้คนโดยรอบหายไปจากโลกของเขา
ณ ที่แห่งนี้มีเพียงเขาและนางสองคน
ครู่ต่อมาหลงเทียนอวี้โน้มตัวลง
ริมฝีปากหนาพลันเลื่อนเข้าไปประทับยังริมฝีปากบางนุ่มนิ่มของหลินเมิ้งหยา
เบิกตากว้างมองใบหน้าชายตรงหน้าเสมือนคนโง่ ริมฝีปากบางอ้าออกเล็กน้อย ขณะเดียวกันกลิ่นกายอันคุ้นเคยพลันลอยขึ้นมาเตะจมูกจนสติเลือนลาง
สติของหลินเมิ้งหยาหลุดลอย เหตุเพราะนางไม่เคยสัมผัสกับรสจูบแสนหวานมาก่อน มือเล็กเอื้อมไปคว้าแขนเสื้อของหลงเทียนอวี้แน่นราวกับคนกำลังจมน้ำก็มิปาน
สายตาหยุดลงบนใบหน้านวลสีชมพูระเรื่อ นางหาได้สะบัดตัวหนี กลับกันขนตางอนยาวเป็นแพกลับปิดสนิท
ภาษากายของหลินเมิ้งหยาบ่งบอกว่ากำลังอนุญาต อยู่ๆ หัวใจของหลงเทียนอวี้พลันอ่อนระทวย รสจูบที่เคยอ่อนหวานพลันเร่าร้อน
เสื้อคลุมสีเทาบดบังร่างของทั้งคู่
อุณหภูมิเริ่มเพิ่มสูงขึ้นจนร้อนระอุ
หลินเมิ้งหยาที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนติ้ว ก
