บตอบแทนคืนไปด้วย
ค้อมตัวเข้าไปนั่งในเกี้ยว ไม่รู้เลยว่าไท่จื่อจะรู้สึกเช่นไรหากหลงเทียนอวี้มอบของขวัญชิ้นใหญ่ส่งคืนให้เขา
เกี้ยวถูกยกขึ้นก่อนจะมาถึงหน้าประตูวัง
รถม้าคันที่คุ้นเคยรอท่าอยู่ก่อนแล้ว หลินขุยขับมาด้วยตนเอง สายตาของเขาเห็นว่าหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยากลับมาอย่างปลอดภัย
หลินเมิ้งหยาลงจากเกี้ยวแล้วถอนหายใจ นางสามารถพาป๋ายซูออกไปได้ แต่ซูหลาน…
“พวกเราต้องไปแล้ว จากนี้ไปเจ้าต้องระมัดระวังตัวเองให้มาก จงรักษาชีวิตเอาไว้ เข้าใจหรือไม่?”
ซูหลานพยักหน้ารับคำ แม้พวกนางจะรู้จักกันไม่นาน แต่ป๋ายซูและหลินเมิ้งหยากลับเป็นคนที่หาได้ยากในวังหลวง
พวกนางคนหนึ่งมีฐานะสูงศักดิ์ ส่วนอีกคนเป็นยอดฝีมือ เมื่อซูหลานได้อยู่กับพวกนางจึงรู้สึกเสมือนได้อยู่กับพี่น้อง
แม้ป๋ายซูจะมีท่าทางเย็นชา แต่นางกลับจริงใจต่อหลินเมิ้งหยาที่สุด
นี่คือความรู้สึกที่นางเคยได้รับมาก่อน
คนในวังหลวงล้วนหน้าไหว้หลังหลอก กลอุบายแพรวพราว หากพวกเขามีความจริงใจให้กัน เช่นนั้นชีวิตอันแสนเย็นยะเยือกคงเปลี่ยนไป
หลินเมิ้งหยาไม่กล่าวอันใดมากมายนัก นางหยิบเงินที่หลงเทียนอวี้มอบให้ส่งให้ซูหลาน
แม้นางจะไม่สามารถเข้าไปยุ่งเรื่องในวังหลวงได้ แต่นางสามารถให้สิ่งของนอกกายเช่นนี้ได้
ซูหลานพยายามส่งคืนแต่ไม่สำเร็จ ดวงตาของนางแดงก่ำ สายตาจ้องมองป๋ายซูและหลินเมิ้งหยาที่กำลังขึ้นไปบนรถม้า สิ่งที่นางทำได้คือการมองรถม้าแล่นจากไปแต่เพียงเท่า
