มนต์อยู่ แต่ถึงอย่างไรเหนียงเหนียงรับสั่งเอาไว้ว่าพระชายาลำบากมาหลายวันแล้ว เช่นนั้นขอให้พระชายากลับจวนไปพักผ่อนเถิด”
นางในคนสนิทของฮองเฮาเดินเข้ามาแจ้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเชิงขอโทษ
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สุดท้ายจึงพาป๋ายซูกลับเรือนเล็ก
ภายในเรือนเล็ก ซูหลานเก็บของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลังจากหลินเมิ้งหยากลับไป นางจะต้องกลับไปอยู่กับอวี้เฉียง ทว่าหลังจากได้อยู่รับใช้งานมาหลายวัน นางรู้สึกมิอาจทำใจแยกจากจากหลินเมิ้งหยาและป๋ายซูได้
“หนู่ปี้เก็บของของพระชายาเรียบร้อยแล้วเพคะ ท่านอาจารย์บอกว่าให้หนู่ปี้ไปส่งพระองค์ที่หน้าประตูแล้วค่อยกลับไป”
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองเรือนเล็กของตนเอง ไม่ว่าอย่างไรนางก็อาศัยอยู่ที่นี่ราวครึ่งเดือนแล้ว ตลอดเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมาทำให้นางรู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง
นั่งอยู่ภายในห้องพร้อมทั้งถอนหายใจ
“พระชายาเหนื่อยมากเลยใช่หรือไม่เพคะ? วังหลวงมักเป็นเช่นนี้ ทั้งที่หรูหรางดงาม แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยเล่ห์กล”
ซูหลานยกชาหอมมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยราวกับเข้าใจหัวอกของพระชายาว่ากำลังรู้สึกเช่นไร
ชายาอวี้หาใช่คนของวังหลวง อย่างน้อยนางยังมีโอกาสออกไปจากวังหลวง ส่วนตัวนางมีชีวิตเหมือนกันกับท่านอาจารย์ ชั่วชีวิตนี้คงติดอยู่ที่นี่
“ใช่แล้ว เมื่อก่อนข้าเองก็ได้เห็นการต่อสู้แย่งชิงมามากมาย แต่เมื่อเทียบกับวังหลวงแล้ว สิ่งที่ได้เจอจึงดูเล็กน้อยยิ่ง ในที่สุดข้าก็จะได
