้ออกจากวังเสียที หากยังอยู่ที่นี่ต่อไป เกรงว่าข้าจะไม่อาจรับมือไหวอีก”
หลินเมิ้งหยาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะพบกับความพ่ายแพ้
เหตุที่นางยังเอาตัวรอดจากวังหลวงแห่งนี้ได้ก็เพราะนางอาศัยข้อบกพร่องของพวกเขา
อำนาจของคนในวังสลับซับซ้อน ไม่เหมือนกับที่นางจินตนาการเอาไว้เลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นพระสนมเสียนเฟยหรือเหนียงเหนียงคนอื่นล้วนมีอำนาจเส้นสายของตนเองทั้งสิ้น
ส่วนพวกกำลังหนุนที่อยู่ทางด้านนอกล้วนหาผลประโยชน์ส่วนตัวด้วยกันทั้งนั้น แต่ละสกุลล้วนมีแผนการของตนเอง
วันนี้นางได้เห็นแล้วว่าพระสนมเสียนเฟยและฮองเฮาโหดเหี้ยมเพียงใด พวกนางล้วนอยากใช้หลินเมิ้งหยาทำลายอีกฝ่าย
กัดกันไปกัดกันมาเหมือนหมาไม่มีผิด
นางอยากรู้เหลือเกินว่าวันนี้พวกนางคิดจะสร้างเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
“วันนี้เวลาไม่คอยท่าแล้ว พระชายารีบเสด็จเถิดเพคะ หนู่ปี้รายงานท่านอาจารย์แล้ว เขาบอกว่าเมื่อถึงเวลาคับขัน เขาจะช่วยพระชายาเองเพคะ”
หลินเมิ้งหยากลับปฏิเสธ เหตุเพราะอวี้เฉียงเพิ่งเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของคนเหล่านั้นมาได้ หากคราวนี้เขาออกหน้าแทนนาง บางทีเขาอาจจะต้องตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง
“ไปเถิด”
หันไปมองเรือนเล็กอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปพร้อมกับป๋ายซู
หน้าประตูวัง หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในเกี้ยวเล็ก ป๋ายซูและซูหลานเดินขนาบซ้ายขวา
“ท่านองครักษ์ นี่คือเกี้ยวของชายาอวี้ พระองค์ได้รับอนุญาตจากฮองเฮาให้ออกจากวังได้ รบกวนพวกท่
