เพียงบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ข้าทำเองก็ได้เจ้าค่ะ”
มองหลินเมิ้งหยาที่กำลังจะยื่นมือเข้ามาจับขาของตนเอง ป๋ายซูรีบบอกปัด ก่อนจะรีบเข้าไปหยิบยาด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“เจ้าเด็กนี่ ระหว่างพวกเรายังมีเรื่องให้ต้องเกรงใจกันอีกหรือ? เจ็บหรือไม่?”
สาวใช้ของนางจะไม่เจ็บได้อย่างไรเล่า
แต่เพราะตอนนี้อยู่ในสถานการณ์พิเศษ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาทำได้เพียงปล่อยให้สาวใช้ของตนเองต้องแบกรับความน้อยใจเอาไว้
โชคดีที่ป๋ายซูไม่ใช่คนขี้น้อยใจ
ไม่นานสีหน้าของนางก็ดีขึ้น มิได้เย็นชาดุจเจ้าหญิงหิมะเหมือนเมื่อครู่
“นายหญิง อาการของฮ่องเต้ยังสามารถช่วยเหลือได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ป๋ายซูเริ่มบีบนวดลำตัวให้หลินเมิ้งหยา ก้มหน้ามองดูเจ้านายที่กำลังขีดเขียนรายชื่อยา แม้จะไม่เข้าใจ แต่ถึงกระนั้นก็เอียงคอถามด้วยความสงสัย
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ไม่รู้ว่าจะเป็นการให้ยาแก่ม้าที่กำลังจะหมดลมหายใจหรือไม่”
คราวนี้แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็หาได้มีไพ่ตายอันใดไม่
แต่ถึงกระนั้นนางกลับยังรู้สึกสงสัยอะไรบางอย่าง
เหตุเพราะร่างกายของฮ่องเต้มีปริมาณยาพิษค่อนข้างมาก นั่นหมายความว่ายาพิษที่ถูกใช้ในตอนแรกมีเพียงไม่กี่อย่าง
แต่…ทำไมนางจึงรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติ
หากพิจารณาวิธีการของฝ่ายตรงข้าม คนผู้นั้นสามารถใช้ยาอีกชนิดเพื่อนำมาผสมผสานกับยาชนิดก่อนหน้าได้ สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าคนผู้นั้นระมัดระวังเป็นอย่างมาก
ทว่าคนที่ระมัดระวังเช่นนั้นทำไมถึงใช้ยาอีกชนิดซึ่งมีฤทธิ์
