ันชะงัก
ทว่าอีกวินาทีต่อมาจึงกลับมาขยับตามเดิม
“อืม จงคอยอารักขาพระชายาให้ดี พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังไปรับนางกลับ”
ท่านอ๋องที่ยังคงสงวนท่าทีดังเดิมทำให้หลินขุยอดถอนหายใจไม่ได้
ตอนแรกคิดว่าข่าวของพระชายาจะทำให้ท่านอ๋องหยุดพักผ่อนได้เสียอีก
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะยังทำงานไม่หยุดเช่นนี้
หลินขุยส่ายหน้า เขาทำได้เพียงเดินออกไปข้างนอกเงียบๆ
บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
พู่กันในมือของหลงเทียนอวี้หยุดลง
ดวงตาที่เริ่มแดงก่ำเพราะอาการอ่อนล้าหันไปมองด้านนอกหน้าต่าง
กรมกลาโหมมีเพียงผู้ชายที่กำลังเดินเข้าออก
บริเวณสวนมีเพียงต้นหญ้า
แต่เพราะมีคนมากมาย ฉะนั้นจึงสัมผัสได้ถึงลมหายใจของมนุษย์ ไม่เหมือนกับจวนของเขาที่นับวันก็ยิ่งว่างเปล่า
แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าในตำหนักหลิวซินเองก็โรยราเหี่ยวเฉา
หากหลินเมิ้งหยากลับมา…
มุมปากพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หากนางกลับมา เช่นนั้นจวนของเขาก็จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งใช่หรือไม่?
เป็นครั้งแรกที่หัวใจของเขารู้สึกมีความหวัง
เมื่อเทียบกับความวุ่นวายในช่วงเช้าแล้ว สำนักหมอหลวงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ทว่าซูถงที่แม้จะเหน็ดเหนื่อยกับการช่วยเหลือผู้ได้รับบาดเจ็บสั่งให้ลูกน้องของตนไปยืนเฝ้าหน้าประตูเพื่อรอรับการกลับมาของหลินเมิ้งหยา
“พระชายาลำบากแล้ว กระหม่อมทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ ฉะนั้นพระชายาจึงต้องลำบาก”
ซูถงรีบเข้าไปต้อนรับขับสู้ แต่เขากลับไม่ถามเรื่องการตรวจชีพจรขอ
