ยักหน้าลงอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องยาของตัวเอง เขาแสดงท่าทางเคารพหลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นก็เว้นระยะห่างจากนางเอาไว้พอสมควร
หลินเมิ้งหยายังคงแสดงสีหน้าท่าทางสงบนิ่งดังเดิม ไม่มีใครดูออกว่านางกำลังคิดอะไร
สั่งให้ป๋ายซูถือกล่องยาตามชิวอวี้ออกจากสำนักหมอหลวง
เดินออกมาด้วยท่าทีเคร่งขรึม หลินเมิ้งหยาไม่ต้องหันกลับไปดูก็รู้ว่ามีคนกำลังจับจ้องนางมากมาย
ฉะนั้นแม้ทั้งสามจะเดินไปด้วยกัน แต่ถึงกระนั้นก็รักษาระยะห่างมากพอสมควร หลินเมิ้งหยาและป๋ายซูเดินนำหน้า ส่วนชิวอวี้เดินตามหลัง
ทั้งสามเดินตรงไปยังตำหนักชิงกงของฮ่องเต้
อย่าว่าแต่พูดคุยเลย แม้แต่สบตายังไม่ทำ
หลินเมิ้งหยาสวมชุดผ้าไหมสีแดงทับทิม ท่อนล่างคือกระโปรงร้อยจีบสีขาว รองเท้าขนกระต่ายสีขาว เมื่ออยู่ภายในวังหลวงที่มีแต่สีม่วงแล้ว หลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนหญิงสาวอ่อนหวานนุ่มนวล
ภายในวังหลวง นอกจากฮองเฮาและสนมทั้งสี่ คนอื่นๆ ห้ามสวมเสื้อผ้าสีสันสดใส
ฉะนั้นชุดผ้าไหมสีแดงของหลินเมิ้งหยาจึงโดดเด่นยิ่งนัก
สายตาที่กำลังจับจ้องนางเริ่มอยู่ในระยะไกลมากขึ้น พวกเขาจึงเห็นเพียงชุดสีฉูดฉาดที่กำลังพลิ้วไหว
“เจ้ากล้าเกินไปแล้ว หรือเจ้าไม่กลัวว่าซูถงจะไม่ยอมให้ข้ามากับเจ้า?”
ชิวอวี้ที่เดินขึ้นมานำหน้าหยักยิ้มเล็กน้อย แม้จะเอ่ยถามเสียงเบา แต่หลินเมิ้งหยากลับได้ยินอย่างชัดเจน
สีหน้ายังคงเรียบนิ่งดังเดิม หลินเมิ้งหยาเอ่ยตอบด้วยท่าทางเย็นชาเฉกเช่น
