กหมอหลวงและปล่อยให้คนอื่นดูแคลน
หากชิวอวี้มิใช่คนโง่เขลา เช่นนั้นเขาจะต้องมีแรงจูงใจที่น่าสนใจบางอย่างอย่างแน่นอน
“ไร้อำนาจอย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนเจ้าจิ้งจอกซูถงจะมองพลาดเสียแล้ว บางทีอาจมีคนกำลังแสร้งเป็นหมูที่ถูกเสือจับกินก็เป็นได้”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะปิดปากสนิท
ชิวอวี้เหลือบมองนาง บางทีนางอาจพูดถูก
พวกเขาเดินมาจนถึงตำหนักของฮ่องเต้อย่างคุ้นทาง
แต่ถ้าหากอยากเข้าไปข้างใน เช่นนั้นทหารองครักษ์จะต้องตรวจสอบสิ่งของทั้งหมดก่อน
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีฐานะเป็นชายาอวี้ แต่ทหารองครักษ์กลับไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย แม้พวกเขาจะมิอาจแตะต้องตัวหลินเมิ้งหยาได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ตามนางในที่คอยรับใช้อยู่ภายในออกมาตรวจร่างกายของหลินเมิ้งหยาและป๋ายซู ก่อนจะอนุญาตให้ผ่านประตู
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาได้เข้ามายังตำหนักชิงกง
หากเอ่ยว่าตำหนักของฮองเฮาอึมครึมเข้มงวด ตำหนักของพระสนมเสียนเฟยงดงามหรูหรา เช่นนั้นคำว่าเรียบง่ายแต่น่าเกรงขามคงเป็นคำพรรณนาของตำหนักแห่งนี้
เพียงเดินเข้าไปภายในตำหนัก เตากำยานสามขาสีทองพลันปรากฏต่อหน้าหลินเมิ้งหยา
กลิ่นหอมสบายเตะเข้ามาในจมูกของหลินเมิ้งหยา
ระบบเซินหนงวิเคราะห์กลิ่นกำยานให้อัตโนมัติ แม้จะประกอบไปด้วยเครื่องหอมล้ำค่าหลากชนิด แต่อย่างไรก็ไร้ยาพิษ
เพียงนางในที่คอยอยู่ปรนนิบัติเห็นทั้งสาม พวกนางก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที
เห็นได้ชัดว่าพวกนางรู้จักมักคุ้นกับชิวอวี้
