กสงสัยพลันวาดขึ้นในใจหลินเมิ้งหยา
“จากนี้ไปท่านอาอวี้จะทำเช่นไรหรือเจ้าคะ?”
หลินเมิ้งหยากังวลใจเล็กน้อย หากดูจากความโหดเหี้ยมอำมหิตของชายชุดดำแล้ว คาดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะต้องหมายมั่นเอาชีวิตของอวี้เฉียงให้จงได้อย่างแน่นอน
แม้ครั้งแรกจะพลาด แต่ครั้งต่อไปอาจจะไม่พลาดก็ได้ เช่นนั้นตอนนี้อวี้เฉียงจึงนับว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าคิดหรือว่าชีวิตของข้าจะตกเป็นของพวกเขาง่ายๆ? คาดว่าตอนนี้ศพของพวกชายชุดดำคงจะถูกเก็บกวาดไปจนหมดแล้ว หากพรุ่งนี้คนพวกนั้นรู้ว่าข้ายังไม่ตาย พวกเขาจะต้องหาทางอื่นอย่างแน่นอน แต่การจะเอาชีวิตข้านั้นคงกลายเป็นงานช้างสำหรับพวกเขาเสียแล้ว ฉะนั้นนอกจากพวกเขาจะวางแผนทำให้ข้าหลงกลแล้ว พวกเขาคงไม่มีทางทำอันใดข้าได้อีก”
มองดูท่าทางมั่นใจของอวี้เฉียง แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ยังคงรู้สึกกังวล
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้คือหัวใจของคน
แม้นบนโลกใบนี้จะมีพิษเป็นร้อยเป็นพัน แต่ก็ยังมิอาจเทียบได้กับใจคน อย่าว่าแต่อวี้เฉียงเลย แม้แต่นางเองก็มิอาจรับประกันได้ว่าตนจะเอาตัวรอดจากกลอุบายในวังหลวงได้
“จริงสิ ท่านอาอวี้ ท่านเล่าว่าท่านได้ลอบเข้าไปในตำหนักของฮ่องเต้ เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าพระอาการของฮ่องเต้เป็นเช่นไร?”
อวี้เฉียงผงกศีรษะลง สีหน้าเคร่งขรึม
“ข้าได้เห็นฮ่องเต้เพียงชั่วครู่ ฮ่องเต้ยังคงบรรทมมิฟื้น ยิ่งไปกว่านั้
