เมิ้งหยาและป๋ายซูยังคงจ้องไปทางอวี้เฉียง แม้พวกนางจะสามารถกำจัดคนเหล่านั้นไปได้หลายคน แต่ถึงกระนั้นก็ยังเหลือคนอีกมาก
ถือดาบเอาไว้แน่น
หัวหน้าชายชุดดำจัดการลูกน้องตนเองเหล่านั้น
กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้ง แม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกอยากอาเจียน แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังจับจ้องไปที่ชายชุดดำที่เหลือ
การได้เห็นมิตรสหายตายลงต่อหน้า คาดว่าพวกเขาจะต้องรู้สึกคับแค้นใจมากอย่างแน่นอน
อวี้เฉียงที่มีโอกาสได้หอบหายใจเอาแรงพยายามรักษาท่าทางให้สงบนิ่งมากที่สุด ทว่าสายตาของเขาเหล่มองทางหลินเมิ้งหยาและป๋ายซูซึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่
“เข้ามา ข้าขอดูหน่อยเถิดว่าพวกเจ้ามีฝีมือมากขนาดไหนกันเชียว ฮองเฮาและไท่จื่อดูจะเกลียดชังข้ามากเหลือเกิน ถึงขนาดส่งนักฆ่ามาเอาชีวิตข้าถึงที่นี่!”
อวี้เฉียงมีจิตวิญญาณที่กล้าหาญ แม้เส้นผมของเขาจะขาวโพลน แต่ถึงกระนั้นมันก็มิอาจลดทอนความแข็งแกร่งของเขาได้
หลินเมิ้งหยารู้สึกเลื่อมใสเขายิ่งนัก นางไม่มีวันปล่อยให้ผู้กล้าต้องมาจบชีวิตลงที่นี่อย่างแน่นอน
“ไม่ต้องพูดจาไร้สาระ เข้าไปพร้อมกัน!”
หลังจากถูกกำจัดออกไป ตอนนี้พวกเขาเหลือเพียงหกคน
หกต่อหนึ่ง หากดูจากปริมาณก็นับว่าสร้างแรงกดดันให้อวี้เฉียงพอสมควร
สายตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิต แต่อีกวินาทีต่อมากลับแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง
ขณะที่พวกเขากำลังต้อนอวี้เฉียงอยู่นั้น ร่างชุดดำร่างหนึ่งพลันปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา
ขณะที่พวกเขากำลังตกตะล
