“เอาล่ะ เจ้าออกไปได้”
หลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะปรายตามอง นางสาวเท้ายาวๆ ไปดึงตัวป๋ายซูกลับเข้าห้อง
ทันทีที่เข้ามาในห้อง ท่าทางของนางเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง สาวเท้าวิ่งเข้าไปหยิบขวดหยกสีขาวบนหัวเตียงออกมา
“รีบกินเข้าไป อีกเดี๋ยวจงนำไปให้องค์ชายสิบ รวมถึงพวกสาวใช้เหล่านั้นคนละเม็ด เจ้ารีบออกไปตามซูหลานมาเร็วเข้า”
หลินเมิ้งหยาเทยาลูกกลอนจากขวดหยก ป๋ายซูไม่แม้แต่จะคิดหรือสงสัย นางยื่นมือไปหยิบยาแล้วกลืนลงคอทันที
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเคร่งขรึมลงกว่าเดิมมาก คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้
ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก
ดึงสติกลับมา ซูหลานถูกป๋ายซูพาตัวเข้ามาแล้ว
หลินเมิ้งหยารีบเข้าไปจับมือของนางเพื่อตรวจชีพจร ก่อนจะสั่งให้นางกินยา
ความสงสัยพลันบังเกิดขึ้นในใจของซูหลาน
“พระชายา นี่ท่าน….”
ไม่รอให้ซูหลานเอ่ยถาม หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งทันที
“จากนี้ไป พวกเจ้าห้ามหยิบจับสิ่งของที่เจินจูแตะต้องเป็นอันขาด หากเป็นของส่วนรวม ถ้าสามารถเปลี่ยนได้จงเปลี่ยน ถ้าเปลี่ยนไม่ได้จงใช้น้ำร้อนต้มราวครึ่งชั่วโมง พรุ่งนี้ข้าจะสั่งให้หมอหลวงส่งสมุนไพรอ้ายเยี่ยมาที่นี่ พวกเจ้าจงนำอ้ายเยี่ยไปจุดทุกซอกทุกมุมของเรือน หากข้าไม่สั่งให้หยุด พวกเจ้าห้ามแอบอู้งานเป็นอันขาด เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของพวกเราทุกคน ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้องค์ชายสิบไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป จงส่งเข
