ากลับไปอยู่กับพระสนมเสียนเฟย คาดว่าตอนนี้พระสนมเสียนเฟยน่าจะเอะอะโวยวายเพียงพอแล้ว ฉะนั้นองค์ชายจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยากำชับเสียงเข้ม ทว่าท่าทางของซูหลานและป๋ายซูเหมือนยังย่อยข้อมูลที่ได้รับไม่ทัน
แต่โชคดีที่หลินเมิ้งหยาจัดแบ่งงานอย่างสมเหตุสมผล ดังนั้นทั้งสองจึงเริ่มทำหน้าที่ของตนเองทันที
ภายในห้อง สีหน้าของหลินเมิ้งหยาเคร่งขรึมและหวาดกลัว
เมื่อครู่ เพียงนางได้เจอกับเจินจู ระบบเซินหนงพลันร้องเตือน คราวนี้สิ่งที่นางต้องเจอหาใช่ยาพิษง่ายๆ อีกต่อไป
“เจินจู หมาหน่าว นายหญิงของข้าบอกว่าช่วงนี้ต้องทำสมาธิในการศึกษายาจึงไม่จำเป็นต้องมีคนรับใช้มากมายนัก ฉะนั้นพวกเจ้าจงกลับไปก่อนเถิด”
ป๋ายซูยังคงรักษาท่าทางให้เป็นปกติดังเดิมเพื่อมิให้เจินจูและหมาหน่าวเกิดความสงสัย
ตอนแรกคิดว่านางในทั้งสองจะดีใจ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสีหน้าของเจินจูจะเปลี่ยนไป นางเอ่ยคัดค้าน
“ให้หมาหน่าวกลับไปเถิด พระชายามีฐานะสูงส่ง หนู่ปี้เกรงว่าแม่นางป๋ายซูเพียงคนเดียวจะดูแลพระองค์ไม่ทั่วถึง ถึงอย่างไรหนู่ปี้ก็คุ้นชินกับงานที่นี่แล้ว เช่นนั้นหากหนู่ปี้อยู่ที่นี่จะไม่เป็นการทำให้พระชายาสะดวกสบายขึ้นหรือ?”
ป๋ายซูเองก็คิดไม่ถึงว่าเจินจูจะไม่อยากไปจากที่นี่
น่าแปลกเหลือเกิน พวกนางหวังมาตลอดให้นายหญิงจากไปมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้จึง….
ทว่านายหญิงกำชับเอาไว้แล้วว่าต่อให้เจินจูไม่ยินยอม แต่ป๋ายซูจะต้องอ้างว่านี่เป็นคำ
