สั่งของพระชายาที่ทุกคนต้องปฏิบัติตาม
เจินจูก้มหน้าลง ดวงตาเผยให้เห็นความอำมหิต
กรอกตาไปมาราวกับกำลังคิดหาวิธีการที่จะได้อยู่ต่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแสดงสีหน้าเสมือนมิอาจทำใจจากไปได้
“ในเมื่อเป็นคำสั่งของพระชายา เช่นนั้นหนู่ปี้ก็มิอาจคัดค้าน แต่หนู่ปี้เองก็มาอยู่ที่นี่นานแล้ว เช่นนั้นขอให้หนู่ปี้ได้ทำความเคารพพระชายาก่อนจากไปสักครั้งเถิด สิ่งนี้ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของวังหลวง คงมิอาจทำให้ประเพณีอันดีงามเช่นนี้เสื่อมเสียได้ หวังว่าแม่นางป๋ายซูจะเข้าใจ”
ป๋ายซูแสดงท่าทางลังเล ก่อนจะหันไปสบตากับหลินเมิ้งหยาซึ่งจ้องนางอยู่ตลอดเวลาจากในห้อง
เมื่อเห็นนายหญิงผงกศีรษะลง ป๋ายซูจึงอนุญาตด้วยน้ำเสียงแกมไม่พอใจเล็กน้อย
“ก็ได้ ในเมื่อเป็นกฎ เช่นนั้นเจ้าจงเข้าไปเถิด แต่จงระวังตัวเอาไว้ด้วย อย่าทำสิ่งใดให้นายหญิงของข้ามิพอใจเด็ดขาด”
แม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่ป๋ายซูก็ยังคงระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหวของเจินจู
หากนางกล้าทำอะไรนายหญิงแม้แต่เพียงนิดเดียว ป๋ายซูคนนี้ไม่มีวันปล่อยนางเอาไว้แน่
เหตุเพราะมาอยู่ที่นี่เพียงชั่วคราว ดังนั้นเจินจูและหมาหน่าวจึงมิได้นำของสิ่งใดมามากมายนัก
เมื่อเก็บของจนหมดแล้ว พวกนางถือเพียงห่อผ้าคนละห่อเท่านั้น
จากนั้นพวกนางจึงเข้าไปในเรือนเพื่อถวายการคำนับหลินเมิ้งหยา
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
ยังไม่ทันเดินเข้าประตู หลินเมิ้งหยาซึ่งกำลังนั่งอยู่พลันได้ยินเสียงไอค่อกแค่กจากทางด้านนอก
ทำเพียงปร
