ะชายา แต่นางกลับไม่เคยถือตัวเลยแม้แต่น้อย
ฉะนั้นซูหลานจึงมักคิดเสมอว่าการพูดกับหลินเมิ้งหยาเช่นนี้เป็นเรื่องไม่เหมาะสม แต่ถึงกระนั้นนางก็พยักหน้าเห็นพ้องกับป๋ายซูเบาๆ
หากทุกอย่างเป็นไปตามที่นางคิดแล้วล่ะก็ เช่นนั้นเหตุการณ์ในคราวนี้จะเลวร้ายเป็นอย่างมาก
“พวกเจ้าอยากรู้จริงๆ หรือ? บางทีการบอกให้พวกเจ้าได้รับรู้ก็ดีเหมือนกัน ช่างเถิด ในเมื่อวันนี้ไม่มีพวกปากยื่นตายาวแล้ว เช่นนั้นพวกเจ้าอยากรู้อะไรก็ถามมาเถิด”
หลินเมิ้งหยาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะตั้งท่าเตรียมรอรับคำถามของพวกนาง
หลังจากป๋ายซูและซูหลานสบตากันแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นพลันพวยพุ่งขึ้นมา
สุดท้ายคนที่สนิทสนมกับหลินเมิ้งหยาที่สุดอย่างป๋ายซูเป็นฝ่ายถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ
“นายหญิง เหตุใดท่านต้องขับไล่เจินจูและหมาหน่าวไปด้วยเล่าเจ้าคะ? อีกทั้งยังเผาข้าวของของพวกนางจนหมดด้วย”
