างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งของแล้ว
หลินเมิ้งหยาผลักซูหลานออกจากห้อง ก่อนที่จะนางจะกระโดดขึ้นไปยืนบนตั่งแล้วเปิดหน้าต่างออก เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีของสิ่งใดตกค้างอีก หลินเมิ้งหยาจึงเดินออกจากห้อง
“ข้าจะต้องรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดทันที พวกเจ้าไม่ต้องเข้ามารับใช้ จริงสิ จงนำชุดที่ข้าเปลี่ยนไปเผาทิ้ง จะเป็นการดีที่สุดหากไม่ใช้มือสัมผัสกับสิ่งของเหล่านี้โดยตรง”
ขณะพูด หลินเมิ้งหยาขยับตัวเว้นระยะห่างจากสาวใช้ทั้งสอง
ทั้งสองพยักหน้ารับคำแล้วรีบทำตามคำสั่งของหลินเมิ้งหยา
กว่าหลินเมิ้งหยาจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเวลาก็ผ่านไปแล้วครึ่งคืน ป๋ายซูและซูหลานเองก็ทำงานที่ได้รับเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย แล้วจึงเข้าไปพบหลินเมิ้งหยา
เรือนที่เคยครึกครื้นบัดนี้เหลือแค่เพียงพวกนางสามนายบ่าว ป๋ายซูและซูหลานเกิดคำถามมากมายขึ้นในใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยายามอดทนเพื่อรอให้หลินเมิ้งหยาเป็นฝ่ายอธิบายเอง
ชุดชาถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดแล้ว หลินเมิ้งหยาดื่มน้ำชาเข้าไปอึกใหญ่เพื่อดับกระหาย
หันหน้าไปมองสาวใช้ทั้งสองที่พยายามยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นของพวกตนเองเอาไว้ หลินเมิ้งหยาจึงหลุดขำพรืดออกมา
“นายหญิงยังมีอารมณ์หัวเราะอีกหรือเจ้าคะ ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ตอนนี้ท่านสามารถบอกข้า…พวกเราได้แล้วหรือไม่เจ้าคะ?”
ป๋ายซูหันไปสบตาซูหลาน เหตุเพราะนางรู้ดีว่าแม้นายหญิงจะมีตำแหน่งเป็นถึงพร
