นลั่วสั่งให้ไปรับใช้งานที่อื่น ดังนั้นตำหนักแห่งนี้จึงมีเพียงเหล่าหนู่อยู่ดูแลเพียงคนเดียวเจ้าค่ะ”
คำพูดนี้แสดงให้เห็นว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีทางได้กลับออกจากวังหลวงอีกแล้ว
ความไม่พอใจพลันปรากฏในหัวใจของหลงเทียนอวี้ เขาไม่ชอบให้ใครหน้าไหนสาปแช่งหลินเมิ้งหยา
นางจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย
นางจะต้องกลับมาอยู่เคียงข้างเขา
นางจะต้องกลับมาเป็นชายาของเขาดั่งเดิม
“ลำบากเจ้าแล้ว จงทำความสะอาดตำหนักให้ดี อีกไม่นานพระชายาจะกลับมา นางรักความสะอาด อย่าทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ”
กวาดสายตามองไปรอบๆ ภาพบรรยากาศอันแสนอบอุ่นสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา
ตำหนักหลิวซินช่างแตกต่างจากที่อื่น
หันไปมองศาลาเล็กซึ่งนางมักจะนั่งเล่นกับสัตว์เลี้ยง ขาพลางก้าวไปยังทิศทางนั้นโดยมิได้ตั้งใจ
บัดนี้ผ้ารองตั่งที่ทำจากขนสัตว์ซึ่งเคยเป็นสีขาวเปลี่ยนเป็นสีเทาเพราะมีฝุ่นเกาะ เขายื่นมือเข้าไปสัมผัสแต่กลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย
ราวกับที่นี่ยังคงมีกลิ่นอายของหลินเมิ้งหยาอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาสมุนไพรยังคงอบอวลอยู่ในโสตประสาทของเขา เมื่อเทียบกับกลิ่นหอมฉุนของเครื่องประทินผิวและเครื่องหอมของพวกผู้หญิงเมื่อครู่ กลิ่นยาสมุนไพรเหล่านี้เสมือนเครื่องปลอบประโลมให้จิตใจของเขาสงบนิ่งลง
นึกถึงข่าวที่ได้รับจากหลินขุย เชื่อว่าอีกไม่นานหลินเมิ้งหยาจะสามารถกลับมาอยู่ที่จวนได้แล้ว
นาง…กำลังจะกลับมาอยู่ข้างกายเขา
มุมปากหยักยิ้มขึ้นโดยไม่รู
