แต่บางทีอาจเพราะแค่ส่งสายตาก็สามารถสื่อสารกันได้ ดังนั้นจึงไม่ต้องพึ่งรหัสเหล่านั้น
เฉกเช่นเดียวกันกับนางและพี่หนานเซิง เพียงส่งสายตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
แปลกเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่นางกับเขาสามารถสื่อถึงกันได้อย่างน่าประหลาด
ช่างเถิด ตอนนี้หาใช่เวลาคิดเรื่องไร้สาระ ในช่วงเวลาพัก หลินเมิ้งหยารีบดึงป๋ายซูไปหลบที่มุมหนึ่งของสวน
ทั้งสองแสร้งทำท่าเด็ดวัชพืช ก่อนจะส่งเสียงกระซิบกระซาบ
“เจ้าราดยาที่ข้าสั่งลงพื้นแล้วหรือไม่?”
ป๋ายซูผงกศีรษะลง นางมักปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายอย่างรอบคอบเสมอ
“ตอนที่ราดลงพื้นมีใครเข้ามาห้ามเจ้าหรือไม่?”
ตามความคาดการณ์ของนาง คนที่ปลูกต้นโต่วเทียนจะต้องระมัดระวังดูแลต้นสมุนไพรพิษนี้เป็นอย่างดี แม้นางจะเชื่อว่าพวกหมอหลวงไม่รู้ความลับนี้ แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อยากทำให้พวกเขาเกิดความสงสัย
ป๋ายซูที่ถูกกำชับไว้เป็นพิเศษเองก็รู้เรื่องนี้ด้วยเช่นเดียวกัน
แต่กลับไม่มีใครเข้ามาถามไถ่นางเลยแม้แต่คนเดียว อย่าว่าแต่ถามเลย ขนาดสบตานางให้เกินสามวินาทียังไม่มีใครกล้า
น่าแปลกเหลือเกิน หรือคนร้ายที่กำลังหลบซ่อนตัวคนนั้นจะทำเพียงยืนนิ่งเพื่อรอดูสถานการณ์เท่านั้น หากเป็นเช่นนั้นจริง แสดงว่านางกำลังประเมินความสามารถของอีกฝ่ายต่ำเกินไปใช่หรือไม่?
ดูเหมือนนางจะต้องเปลี่ยนแผนและดึงคนคนนั้นให้โผล่หัวออกมาเสียแล้ว
“ดี ข้าเข้าใจแล้ว จริงสิ วันนี้เจ้าจงทำใ
