ปเถิด พวกเราไปสำนักหมอหลวงกันก่อนดีกว่า จริงสิ ซูหลาน วันนี้พวกเราจะกินอาหารเช้ากันที่สำนักหมอหลวง เจ้าจงดูแลองค์ชายสิบให้ดี ข้าเขียนสิ่งที่เขาไม่สามารถกินได้ลงในกระดาษแล้ว เจ้าจงระมัดระวังให้มาก เข้าใจหรือไม่?”
ซูหลานพยักหน้ารับคำ นางเข้าใจเรื่องนี้ดี ก่อนที่จะมาถวายงาน อวี้กงกงกำชับกับนางอย่างดิบดีแล้วว่าให้ระมัดระวังทุกย่างก้าว
ป๋ายซูติดตามหลินเมิ้งหยาไป แต่ถึงกระนั้นกลับยังคงจ้องนายหญิงของตนเองตาไม่กะพริบ
อันที่จริงนางเห็นความงามของนายหญิงจนชินตาแล้ว ต่อให้หลินเมิ้งหยาสวมชุดผู้ชาย นางก็ดูหล่อเหลาน่าหลงใหล
ท่อนบนสวมเสื้อสีขาว ท่อนล่างหาใช่กระโปรงไม่ แต่กลับเป็นกางเกงผ้าฝ้ายรัดรูปสีเดียวกันกับเสื้อ แม้จะดูเหมือนชาย แต่ก็ยังเหมือนผู้หญิง
เพียงแต่…แลดูแปลกตาเล็กน้อย
วันนี้นายหญิงมิได้สวมใส่เครื่องประดับ แต่รวบผมไว้ทางด้านหลัง นางไม่แม้กระทั่งผัดแป้ง ท่าทางกระปรี้กระเปร่าเปี่ยมไปด้วยพลัง
อันที่จริง นายหญิงในเวลานี้ดูแปลกประหลาดเหลือเกิน
“เหตุใดจึงจ้องข้าเช่นนี้เล่า?”
หลินเมิ้งหยามองสาวใช้ที่กำลังสำรวจตนเอง นางรู้ได้ทันทีว่าการแต่งตัวของนางในวันนี้ทำให้ป๋ายซูรู้สึกสงสัย
ก้มๆ เงยๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา
อันที่จริงไม่ได้มีอะไรพิเศษ นางเพียงแค่รู้สึกว่าหญิงสาวสมัยโบราณแต่งกายงดงาม…แต่ไร้ประโยชน์
นางสั่งให้คนตัดเสื้อผ้าชุดนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษและเก็บเอาไว้ที่ห้องศิลาของท่านอาจารย์เพื่อที่จะนำมา
