ิดจะใช้เจ้าสำนักมากดดันนาง?
แค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ แต่ถึงกระนั้นสีหน้ายังคงเรียบเฉย
หมอหลวงเหล่านี้ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย พวกเขาใช้อำนาจที่มีอยู่ในมือเพื่อกระทำความผิดอย่างกำเริบเสิบสาน
“ข้าเองก็รู้ว่าท่านเจ้าสำนักเป็นผู้มีคุณสมบัติเพียบพร้อมจนข้ามิอาจเปรียบเทียบกับเขาได้ ฉะนั้นในเมื่อสำนักหมอหลวงมีท่านเจ้าสำนักคอยดูแล ข้าที่เป็นเพียงสตรีก็หาได้มีประโยชน์อันใดไม่ เชิญพวกท่านกลับไปเถิด ฝ่ายในหาใช่สถานที่ที่จะสามารถเข้านอกออกในได้นาน เชิญทุกท่านกลับไปก่อนเถิด”
หลินเมิ้งหยาออกปากไล่สองสามครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงมิกล้าพูดสิ่งใดอีก
ได้แต่เดินคอตกกลับไปยังสำนักหมอหลวง
เรือนเล็กกลับเข้าสู่สภาวะปกติ หลงอิงฮวานอนหลับสนิทเพราะกำยานหอมที่หลินเมิ้งหยาเป็นผู้ผสมด้วยตนเอง เด็กจำเป็นต้องพักผ่อนให้มากจึงจะเติบโตแข็งแรง ความรู้สึกหวาดผวาของเมื่อสองวันก่อนยังสร้างความทุกข์ระทมให้กับองค์ชายน้อยอยู่มาก
“นายหญิง เมื่อครู่ท่านปราดเปรื่องยิ่งนัก เอ่ยเพียงไม่กี่ประโยคแต่กลับทำให้พวกเขามิอาจคัดค้านได้ ทั้งที่เมื่อหลายวันก่อนพวกเรายังต้องแบกรับอารมณ์ของพวกเขาแท้ๆ แต่พอวันนี้กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ”
ป๋ายซูเป็นคนประเภทมีบุญคุณต้องทดแทนมีความแค้นต้องชำระ เมื่อถูกรังแก นางจึงคิดจะหาทางเอาคืน
แม้สาวใช้ทั้งสี่ของนางจะว่านอนสอนง่าย แต่หลินเมิ้งหยารู้ สาเหตุที่ไม่มีใครกล้าทำอะไรสาวใช้ที่เหลื
