อหลวงจะกว้างขวางเสียเหลือเกิน นายหญิงของพวกเราเพียงแค่เข้าไปทำงานในสำนักหมอหลวงแต่เพียงเท่านั้น คาดว่าคงไม่จำเป็นต้องให้สำนักหมอหลวงเข้ามาก้าวก่ายหรอกกระมัง”
ป๋ายซูกล่าวเยาะเย้ยตามคำสั่งของหลินเมิ้งหยา
นางแสดงท่าทางเย็นชา กอปรกับทักษะการต่อสู้ที่เคยแสดงให้เห็น ใบหน้าของพวกหมอหลวงจึงซีดเผือด
บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นอึดอัด หลินเมิ้งหยาจึงกระตุกยิ้มเล็กน้อย
“ช่วงนี้ข้าค่อนข้างยุ่งจึงมิได้ไปที่สำนักหมอหลวง หมอหลวงทุกท่านล้วนมีความสามารถและขยันหมั่นเพียร แม้ข้าจะไปที่นั่นก็ช่วยเหลืองานพวกท่านมิได้มากมายนัก ดังนั้นจึงตัดสินใจไม่เข้าไปก่อความวุ่นวายจะดีกว่า เชิญทุกท่านกลับไปเถิด เหตุเพราะสำนักหมอหลวงมีงานให้ต้องทำมากมาย การที่พวกท่านออกมาที่นี่อาจทำให้งานในสำนักหมอหลวงต้องติดขัด”
คำปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิงหาใช่เพียงเหล่าหมอหลวงที่กล่าวได้สะดวกปาก
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้พวกหมอหลวงหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เหตุเพราะพวกเขาเป็นฝ่ายทำผิดก่อน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าหาใช่คนไร้บทบาทอันใดไม่
เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคของนางกลับทำให้สำนักหมอหลวงวุ่นวายเสมือนถูกพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้
“คือ….เกรงว่าท่านเจ้าสำนักหมอหลวงอาจจะไม่กล้ากราบทูลเรื่องนี้ ท่านเจ้าสำนักด่าว่าพวกกระหม่อมที่ละเลยต่อแขกคนสำคัญเช่นพระองค์ พระชายาเป็นคนใจกว้าง ได้โปรดอย่าถือสาหาความพวกข้าน้อยเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
พวกเขาค
