สามประโยค หลินเมิ้งหยามอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้แก่อวี้เฉียง ก่อนจะเดินออกจากซากปรักหักพัง
มองดูสวนรกรุงรังด้านหน้าเรือน ใครจะคิดเล่าว่าทางด้านหลังมีสวนดอกเหมยอันงดงามซ่อนเอาไว้
วังหลวงแตกต่างจากบ้านของคนธรรมดาสามัญ ที่แห่งนี้มีคนมากความสามารถมากมาย ซ้ำยังจิตใจล้ำลึกจนมิอาจคาดเดา นางจะต้องระมัดระวังตัวให้มาก
เมื่อเดินกลับมาจากเรือนของอวี้เฉียง ความคิดบางอย่างเกิดขึ้นในใจ
อย่างน้อยเส้นทางในวังหลวงของนางก็มิได้ลำบากมากมายนัก ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว
แม้ภายนอกอวี้เฉียงจะเป็นขันทีชราผู้น่าสงสาร แต่เพราะอำนาจที่เคยมี ดังนั้นพวกขันทีหรือนางในจึงมิกล้ากระทั่งเผยความรู้สึกเกลียดชังในดวงตา สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าตำแหน่งของอวี้เฉียงในฝ่ายในค่อนข้างสูงพอสมควร
เมื่อกลับมายังเรือนเล็ก คิดไม่ถึงเลยว่าคนของสำนักหมอหลวงจะรีบเข้ามาต้อนรับ
ทันทีที่เห็นหลินเมิ้งหยา น้ำตาของพวกเขาเอ่อคลอเสมือนได้เห็นญาติสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานาน ก่อนจะรีบปรี่เข้ามาถวายคำนับ
“พระชายาหายไปไหนมาหรือพ่ะย่ะค่ะ? พวกข้าน้อยรออยู่นานแล้ว”
หลินเมิ้งหยาเคยได้ยินถ้อยคำประจบประแจงมามากมาย ดังนั้นเมื่อได้เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือของพวกเขาแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกอยากหัวร่อขึ้นมา
“นายหญิงของพวกข้าจำเป็นต้องรายงานหมอหลวงทุกท่านด้วยหรือว่าพระองค์ไปที่ใดมา? ดูเหมือนขอบเขตการดูแลของสำนักหม
