งเด็กน้อย หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าการเลี้ยงเด็กมีประโยชน์กว่าการนั่งฆ่าเวลาในสำนักหมอหลวงเป็นไหนๆ
“นายหญิง ปกติหมอหลวงพวกนั้นแทบไม่อยากให้ท่านไปเฉียดหน้าประตู เหตุใดช่วงนี้พวกเขาจึงเดินทางมาเชิญท่านด้วยตนเองกันเล่าเจ้าคะ?”
ป๋ายซูประหลาดใจนัก หลินเมิ้งหยาคลี่ผ้าห่มคลุมตัวเด็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้อง
“พวกเขามาเชิญข้า? เกรงว่าจะอยากให้ข้าช่วยไว้ชีวิตพวกเขาเสียมากกว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเหล่านี้ล้วนเป็นเพราะท่านอ๋องทั้งสิ้น”
ตลอดสองวันมานี้ การแข่งขันระหว่างหลินเมิ้งหยาและหลงอิงฮวาเป็นไปอย่างดุเดือด
หนูน้อยมิอาจทำอะไรได้มากนัก นอกจากวันแรกที่ยังเผลอทำผิดกติกาอยู่บ้าง วันต่อมาเขาก็ทำได้ดีขึ้น หากทำผิดจะถูกลงโทษ แต่หากทำดีก็จะได้รับรางวัล ก่อนนอนเด็กน้อยได้ลองลิ้มชิมรสลูกอมถั่วที่หมู่เฟยไม่เคยให้เขากินมาก่อน คาดว่าแม้แต่ตอนนี้เขาก็อาจจะกำลังละเลียดชิมลูกอมเหล่านั้นในความฝัน
“ท่านอ๋อง? ท่านอ๋องทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ? หรือว่าวันนั้น…”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง วันนั้นนางกระซิบข้างหูของหลงเทียนอวี้ว่า ดึงฟืนออกจากก้นหม้อ เห็นคนตกบ่อให้รีบปาหินใส่
เหตุที่พวกหมอหลวงยังคงหยิ่งผยองอยู่ได้นั่นก็เพราะแต่ละฝ่ายต้องการดึงพวกเขาเข้าไปเป็นพวก สุดท้ายแล้วพวกเขาต่างต้องการใช้พวกหมอหลวงกุมชะตาชีวิตของฮ่องเต้เอาไว้
แต่ว่า…แม้หมอที่เก่งกาจจะหายาก แต่ก็ใช่ว่าจะหาไม่ได้
กระดาษที่นางเผามีใจความว่าเหตุเพราะการช่วยเหลือข
