ความรู้สึกเหล่านั้น”
พระสนมเสียนเฟยเป็นคนฉลาด นางส่งมอบสิ่งของล้ำค่าหรูหรามากมายเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี
นางหาใช่เจ้าแม่กวนอิมที่ช่วยเหลือผู้คนโดยไม่สนใจสิ่งตอบแทนเสียเมื่อไหร่
“จริงสิ เจ้าไปเยี่ยมอวี้กงกงกับข้าที่ฝ่ายในเถิด พวกเราไม่ต้องหนาวตายตั้งแต่คืนแรกที่เข้าวังก็เพราะความช่วยเหลือจากเขา”
หลินเมิ้งหยารู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ยิ่งเรื่องราววุ่นวายมากเท่าไหร่ นางก็จะยิ่งได้ประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น
หมอหลวงพวกนั้นคงมิได้มาหานางเพียงคนเดียว แต่ไม่ว่าพวกเขาจะไปขอความช่วยเหลือจากใครก็ไร้คนที่ยื่นมือเข้าช่วย
เหตุเพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงสวมชุดสีเทา ปกเสื้อถูกห่อหุ้มไว้ด้วยขนแรคคูน ผ้าไหมที่ใช้ตัดชุดมิอาจประเมินราคาได้
ศีรษะประดับปิ่นปักผมลายดอกโบตั๋นหายาก สร้อยอิงรั่วเจียระไนจากทับทิม แม้แต่เหนียงเหนียงในวังหลังยังไม่มีของสวยงามเช่นนี้
นางมองออกว่าคนในวังหลวงล้วนเคารพเลื่อมใสผู้อื่นจากการแต่งกายก่อนเป็นอันดับแรก สถานที่ซึ่งนางกำลังจะไปคือฝ่ายใน ดังนั้นนางจะปล่อยให้ตัวเองตัวเปล่าเล่าเปลือยเข้าไปมิได้
คงจะอายน่าดูหากถูกขับไล่ตั้งแต่ยังไม่ก้าวข้ามธรณีประตู
หลินเมิ้งหยาคิดเอาไว้อย่างรอบคอบ นางนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มามอบให้กับอวี้กงกง ฝ่ายในเป็นสำนักที่ดูแลเหล่านางในและขันทีทั้งหมด แม้อวี้กงกงจะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย แต่เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน ดังนั้นนางจะเสีย
