มารยาทและทำให้เขาเกลียดไม่ได้
โชคดีที่พวกหมอหลวงมิได้เฝ้าเรือนเล็กของนางตลอดเวลา
นางอาศัยจังหวะที่ไม่มีใคร แอบออกจากเรือนไปพร้อมกับป๋ายซู
สำนักฝ่ายในอยู่ไม่ไกล แต่กลับสลับซับซ้อนเป็นอย่างมาก หลินเมิ้งหยากับป๋ายซูเดินราวครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง
สอบถามขันทีและนางในระหว่างทาง ก่อนจะรู้ว่าอวี้กงกงอยู่ที่เรือนด้านหลังสุด แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใด ทุกครั้งที่นางเอ่ยถึงอวี้กงกง พวกนางในและขันทีล้วนหลบเลี่ยงราวกับหวาดกลัวอวี้กงกงเป็นอย่างมาก
หลินเมิ้งหยานึกสงสัย เขาหาได้ติดโรคระบาด เหตุใดจึงต้องกลัวเขามากขนาดนั้น
ทั้งสองเดินหากันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ได้พบกับเรือนที่อวี้กงกงพักอาศัย ทว่าพวกนางที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับจ้องมองภาพเบื้องหน้าเสมือนคนโง่
หญ้ารกรุงรัง ประตูพังแล้วกึ่งหนึ่ง ที่นี่ยังมีคนอาศัยอยู่อีกหรือ? นี่มิต่างอันใดจากบ้านผีสิงเลยแม้แต่น้อย
ผลักประตูเปิดเข้าไปเบาๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นท่ามกลางความเงียบสงัด แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็อดที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่ได้
จากประสบการณ์ที่เคยดูหนังผีมาก่อน หลังจากนางเดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว ประตูที่อยู่เบื้องหลังจะต้องปิดดัง ปัง ใช่หรือไม่?
ป๋ายซูกลับมีความกล้ามากกว่านาง นางเดินนำหน้าผ่านประตูใหญ่เข้าไป
“ไม่ทราบว่าอวี้เฉียงกงกงอยู่หรือไม่? หนู่ปี้คือสาวใช้ประจำตัวของชายาอวี้ หนู่ปี้ได้รับคำสั่งจากชายาอวี้ให้มาเยี่ยมอวี้กงกง ไม่ทราบว่าท่านอยู่หรือไม่
