?”
เรือนแห่งนี้ว่างเปล่าผุพัง สภาพเหมือนใกล้จะถล่มลงมาเต็มที
ยิ่งมองหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งรู้ว่าที่แห่งนี้ไม่น่าจะมีคนอยู่ แต่คนเหล่านั้นล้วนชี้มาทางนี้นี่นา
นางรู้สึกขนลุกขนพอง ก่อนจะยื่นเท้าก้าวผ่านประตูเข้ามา แม้ว่าหลังจากเข้ามาแล้วจะยังแนบลำตัวชิดติดกับประตูเพราะกลัวมันจะปิดกะทันหันก็ตาม
ไร้เสียงตอบรับ ป๋ายซูรวบรวมความกล้าเดินผ่านห้องโถงเข้าไปทางห้องนอน ก่อนจะผลักประตูเบาๆ
“อวี้กงกงอยู่หรือไม่? หนู่ปี้คือสาวใช้ประจำตัวของชายาอวี้เจ้าค่ะ”
เพียงป๋ายซูยื่นมือแตะประตู ร่างหนึ่งพลันเดินออกมาจากซากปรักหักพัง หลินเมิ้งหยาจ้องตาไม่กระพริบ คนคนนี้หากไม่ใช่อวี้กงกงแล้วจะเป็นใคร?
“แม่นาง ที่นั่นมีเพียงหนู หาได้มีคนอาศัยอยู่ไม่ เหตุใดชายาอวี้จึงเสด็จมาที่นี่เล่า ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว”
แตกต่างจากอวี้กงกงที่หลินเมิ้งหยาคิดภาพเอาไว้ ชายตรงหน้าสวมใส่ชุดกึ่งใหม่กึ่งเก่า จอบวางพาดบ่า เขาท่าทางไม่เหมือนกงกง แต่กลับเหมือนชาวนาเสียมากกว่า
“กงกงพูดอะไรกัน ข้าควรจะมาเยี่ยมกงกงนานแล้ว เพียงแต่ยังหาโอกาสมาไม่ได้เท่านั้น”
