ับเขาด้วยรอยยิ้ม
ปรายสายตาเย็นชาไปทางหมอหลวงเหล่านั้น ก่อนจะละสายตาไปมองทางเรือนเล็กซึ่งเป็นห้องทำงานของหญิงสาวผู้เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของตน
ครุ่นคิด นางกำลังพบเจอปัญหาอยู่หรือไม่ เหตุใดเรื่องทุกอย่างบนโลกใบนี้จึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับนางทั้งสิ้น
สายตาของเขาหยุดตรงที่ร่างของหญิงสาวคนนั้น
สืบเท้าเข้าไปทีละก้าว หัวใจรู้สึกเหมือนมีมือข้างหนึ่งลูบไล้ด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน ความกังวลที่เคยมีล้วนมลายหายไป
อยากเข้าใกล้อีกสักเล็กน้อย หลงเทียนอวี้สาวเท้าเข้าไปตามคำสั่งของหัวใจ
มองดูเส้นผมสีดำขลับสยายตกลงบนแก้มนวลราวกับกำลังหยอกล้อผู้เป็นนาย นางไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย เหตุเพราะนางยังคงง่วนอยู่กับยาที่ถืออยู่ในมือ
“ท่าน…”
ยกมือขึ้นห้ามหลินขุย หลงเทียนอวี้ระมัดระวังฝีเท้าและการเคลื่อนไหวให้เบาที่สุด ก่อนจะยืนมองหลินเมิ้งหยาจากทางด้านหลังเงียบๆ
ไม่นาน หลินเมิ้งหยายืดตัวขึ้นเพราะอาการเมื่อยล้า
มองดูสูตรยาตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ขอเพียงยาเหล่านี้ใช้ได้ผลก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ของเหล่านี้มิต่างอันใดจากขนมหวานของท่านอาจารย์เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังเหมาะที่จะใช้ในช่วงฤดูหนาว
หนึ่ง เพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับรากเพื่อหล่อเลี้ยงพวกมันให้เติบโตจนถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าได้
สอง เพื่อถอนพิษออกจากของต้นโต่วเทียน
“ป๋ายซู เจ้าจงสั่งให้คนนำของพวกนี้ไปต้มด้วยไฟอ่อนสามชั่วโมง”
เงยหน้า แย้มยิ้มกว้างแล้วรีบเรียกป๋ายซู
ทว่าแม
