้จะรออยู่นาน สาวใช้กลับยังไม่ส่งเสียงขานรับ หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเห็นหญิงสาวกำลังมองทางด้านหลังของนาง ท่าทางมิต่างอันใดจากคนโง่
“เกิดอะไรขึ้น? เจอผีหรือไง?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทว่าสีหน้าของป๋ายซูกลับเผยให้เห็นอาการตกตะลึง
“นายหญิง ท่าน….”
ป๋ายซูคิดจะตอบ แต่มือข้างหนึ่งกลับยื่นเข้ามาวางลงบนไหล่ของนาง
“กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ?”
เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนพลันดังขึ้น
หลินเมิ้งหยาผงะ เอี้ยวตัวไปมองก่อนจะเห็นเป็นใบหน้าหล่อเหลาของหลงเทียนอวี้ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมาที่นี่
นานมากแล้วที่มิได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของนาง หลงเทียนอวี้อารมณ์ดีขึ้นมาก เขาชี้นิ้วไปทางห่อยาตรงหน้าของนางก่อนจะเอ่ยถาม
“เจ้าสั่งยาให้ใครอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยามองตามนิ้วของเขา สมองหมุนติ้ว ก่อนจะตอบ
“หม่อมฉันไม่มีงานอะไรให้ทำ สิ่งที่พอจะทำได้ก็คือการดูแลต้นไม้ใบหญ้าในสวน นี่เป็นวิธีที่คนสวนของพวกเราใช้ในการบำรุงรักษาต้นไม้เพคะ คาดว่าปีหน้าสมุนไพรในสวนแห่งนี้จะต้องงอกงามมากขึ้นอย่างแน่นอน”
เพียงประโยคเดียว แต่กลับทำให้สายตาของหลงเทียนอวี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา
พวกขุนนางต่างรับรู้เรื่องการเข้าวังของหลินเมิ้งหยาเพื่อมารักษาพระอาการประชวรของฮ่องเต้เป็นอย่างดี
แต่หมอหลวงเหล่านี้กลับกีดกันนาง ซ้ำยังปล่อยให้ชายาของเขาเอาเวลามาเลี้ยงดูต้นไม้ใบหญ้าอย่างเปล่าประโยชน์
หลงเทียนอวี้กวาดสายตามองทางพวกหมอหลวงเหล่านั้น ด
