ูเหมือนชายาของเขาจะใจดีเกินไปอย่างนั้นสินะ?
“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหมอหลวงของสำนักหมอหลวงจะว่างงานถึงเพียงนี้ หากเป็นเช่นนั้น เปิ่นหวังจะลองปรึกษากับเหล่าขุนนางเพื่อลดจำนวนหมอหลวงในวังดู ดีหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้จงใจเอ่ยให้เหล่าหมอหลวงได้ยิน ทันใดนั้นพวกเขาต่างพากันวิ่งหนีหายไป ไม่รู้ว่ากำลังไปขอความช่วยเหลือจากใคร
หลินเมิ้งหยาแอบใช้ประโยชน์จากหลงเทียนอวี้ในการกดดันพวกหมอหลวง เหตุเพราะเรื่องบางเรื่องก็เกินขีดความสามารถของนาง
นางก้มหน้า ลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูเหมือนคนพวกนั้นจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องของนางเก่งกาจเพียงใด
“เหตุใดท่านอ๋องจึงมีเวลาว่างเสด็จเข้าวังเพคะ? ได้ยินมาว่าช่วงนี้พระองค์แทบไม่มีเวลาพักผ่อน เหตุใดจึงไม่อยู่พักผ่อนที่จวนเล่าเพคะ?”
ห้องเล็กๆ แห่งนี้มีครบทุกอย่าง แม้แต่ชาหอมและขนมก็พร้อมสรรพ
หลงเทียนอวี้นั่งลงบนเก้าอี้ มองสำรวจรอบๆ ห้อง
แม้จะไม่กว้างขวางเท่าจวนอวี้ แต่คนเหล่านั้นก็ไม่กล้าทำอะไรพระชายาของเขา
“ชายาของเปิ่นหวังไม่อยู่จวน เช่นนั้นเปิ่นหวังจะพักผ่อนอย่างสบายใจได้เช่นไร?”
หลงเทียนอวี้เลิกคิ้ว ท่าทางเหมือนคนขี้บ่น สายตามองหลินเมิ้งหยาที่กำลังจิบชา เขากระแอมเล็กน้อยก่อนจะแย่งถ้วยชาจากมือของนางมาดื่มอึกใหญ่
“นี่…หม่อมฉันดื่มไปแล้วนะเพคะ”
หลงเทียนอวี้กลับดื่มต่อจนหมดถ้วย เสมือนกำลังแสดงบางอย่างให้หลินเมิ้งหยาเห็น
“ร้อนกำลังดี หากร้อนเกินไปข้าก็คงดื่มไม่ไหว”
หลินเมิ้งหยา
