ซ้ำคำพูดของนางยังเหมือนต้องการจะรีบไล่พวกเราให้กลับไป ทั้งที่พาองค์ชายที่หายตัวไปกลับมาให้ แต่นางกลับไล่พวกเรากลับน่ะหรือ? ล้วนไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”
อันที่จริงนางเพียงแค่คาดเดาเท่านั้น
แต่เมื่อลองนำจิ๊กซอว์มาต่อกัน ทุกอย่างล้วนสมเหตุสมผล โชคดีที่นางไปช่วยอิงฮวาได้ทันเวลา
“พระชายาเพคะ เหนียงเหนียงของพวกเราต้องการพบพระองค์”
ด้านนอก เสียงนางในคนสนิทของเสียนเฟยเหนียงเหนียงดังขึ้น ป๋ายซูรีบไปเปิดประตู ไม่นานเสียนเฟยซึ่งสวมใส่ชุดสบายคล่องตัวก็ก้าวเข้ามา
“พวกเจ้าออกไปก่อน เปิ่นกงมีเรื่องอยากสนทนากับแขก อิงเซียงอยู่รับใช้คนเดียวก็พอ”
“เพคะ”
เสียนเฟยเหนียงเหนียงพานางในคนสนิทนามว่าอิงเซียงเข้ามาภายในห้องของหลินเมิ้งหยา หลังจากทั้งสองถวายคำนับแล้ว นางจึงเข้าไปนั่งข้างกายหลินเมิ้งหยาเสมือนมิตรสหายที่รู้จักกันมาอย่างเนิ่นนาน
ท่ามกลางแสงเทียน หลินเมิ้งหยารู้สึกหลงใหลในความงามของเสียนเฟยเหนียงเหนียง
ทว่าสายตาของนางกลับทำให้คนอื่นรู้สึกสงสาร
เพราะเหตุนี้ทุกคนล้วนพูดว่าฮ่องเต้มีความสุขเพราะมีหญิงงามจากวังหลังคอยรับใช้ถึงสามพันคน
ดูเหมือนสาเหตุที่เสียนเฟยเหนียงเหนียงเสด็จมาหานางในคราวนี้จะต้องเป็นเพราะอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายลูกชายของตนเองอย่างแน่นอน
